Πήγε δυόμιση... 
Φτάνω διαρκώς τον εαυτό μου στα όριά του... Εξακολουθητικά...

Σάββατο 16 Μαϊου 2020

Μπάνιο πρώτο. 

Δεν είναι ζεστή η θάλασσα, αλλά όταν κολυμπήσεις λίγο, ζεσταίνεσαι...

Τριγύρω κόσμος, σα να χουνε πάρει τις άδειές τους τον 15αύγουστο!

Μου έκανε πάντως εντύπωση ότι όλοι είχαν τοποθετήσει χάμω τις πετσέτες τους σε απόσταση δυό μέτρα ό ένας απ' τον άλλο! Είπα, μωρέ μπράβο!

Τετάρτη 27/5

Ίσως παίρνω σιγά σιγά τ' απάνω μου... Πολύ σιγά όμως...

Φυσικά ασχολούμαι πάντα με το παιδί, με τα παιδιά, με τον αδερφό μου που είν' εδώ, με τα ανήψια μου που είν' εδώ, με τους γέροντες πάντα, με τους φίλους μου, με λίγα διαβάσματα, με τα λουλούδια που φύτεψα, κι ό, τι άλλο μπορώ... 

Με στενοχωρεί που δεν θέλω να βγαίνω έξω... Έχω επίγνωση. Δεν είν' αυτό καλό σημάδι... Με στενοχωρεί που ζορίζομαι να βγω έξω... πιέζομαι... δεν το θέλω... Και το ξέρω, δεν είμ' εγώ αυτή... Εμένα η χαρά μου, ήταν το κέντρο! που πιό κέντρο πόλης δεν υπάρχει... Και τώρα δεν θέλω να βγαίνω έξω... βαρυγκομώ... βρίσκω δικαιολογίες στον εαυτό μου... Θα πάω αύριο... Με προβληματίζει... Δεν είναι αυτό σημάδι απόλυτα καλής ψυχικής υγείας... 

Με βρίσκουν μιά μιά οι αγαπημένες μου συμμαθήτριες, μ' αυτές μεγαλώσαμε μαζί... επικοινωνούμε διαρκώς. Και με τους φίλους μου συναδέλφους... 

Συνεχίζω να έχω συστολή, εγώ δεν έχω κάνει ούτε ένα, κανένα απολύτως "αίτημα φιλίας"... όποιος με βρήκε, με βρήκε και καλώς ήρθε... Κάνουμε όμως χαρά, που βρεθήκαμε...Έχω χαρά, που τους έχω... 

 

Πόσο πολύ χαίρομαι με την Άννυ!
Το βιβλίο που σκέφτεται (και που μου έδωσε να της το "κοιτάξω"), λέω, θα πάει καλά!
Γνώμη μου είναι πως το βιβλίο μοιάζει με λεξικό, που όμως χαρίζει απλόχερα τα πολιτιστικά στοιχεία των χρόνων και της περιοχής...
Γλώσσα και πολιτισμός μαζί! Της έδωσα και τίτλο και μου είπε: "ναι, παρόμοιο τίτλο σκέφτομαι να βάλω"!
Στο μεταξύ, ενδιαφέρθηκε σοβαρός οργανισμός, γιά παρουσίαση που με ξετρελαίνει!
Άντε να δούμε!
Και πόσο χαίρομαι, που με εμπιστεύονται οι φίλοι!

Όχι, τίποτα δεν ξέχασα, μήτε μιά στιγμή δεν έχω ξεχαστεί...
Είναι απλά, που δεν είμαι καλά...
10 μερόνυχτα άγρυπνη, με πόνους σκληρούς κάθε βράδυ, να τριγυρνάω στα δωμάτια... νευρικό σύστημα σμπαραλιασμένο, σωματική κούραση, άσε τα άλλα...
αποφάσισα επιτέλους εχτες να πάω σ' έναν οδοντίατρο, ξεκίνησα αντιβίωση, είμαι λίγο καλύτερα κι έτσι μπόρεσα σήμερα να κλείσω λίγο τα μάτια μου... 

Όχι, τίποτα δεν ξέχασα, μήτε μιά στιγμή δεν έχω ξεχαστεί...
Δεκαεπτά χρόνια στις επάλξεις- δεκαεπτά χρόνια στα κάγκελα, πώς να ξεχαστώ; γίνεται; δεν γίνεται... οριστικά.

"la poesie comme chemin spirituel"

ό, τι ελάχιστο μπορώ, αυτήν την εποχή...

Je porte à tes pieds cette palette 
qui est couverte des traces de mes humbles recherches

* η κουβέντα "υπομονή", δεν είναι ασώματος... έχει χαρακτηριστικά ανθρωπίνου σώματος, robuste.

άσε που, η φίλη μου η Μέρω, μου έλεγε ότι υπάρχει αγία Υπομονή, κι ότι έχει το εικόνισμά της... τέτοια πράγματα...

Εκαταργήσαμε τον ύπνον!

Ναι ! Το κατορθώσαμε κι αυτό! Τον εκαταργήσαμε !

Βασικά, από το περασμένο Σάββατο, με κάποιον τρόπο που ψυχανεμίζομαι, αλλά που δεν μου είναι και εντελώς ξεκάθαρος, έχουμε διακοπή του βραδυνού ύπνου...

Όσο και να παλέψω μες τη μέρα, ό, τι κούραση κι αν έχω, μόλις το βράδυ ξαπλώσω αρχίζουν και με πονάν διάφορα νεύρα, τόσο, που όλη η νύχτα περνάει κακήν κακώς.

Έχουμε κάνει διάφορες ομάδες συζητήσεων. Καλό μου κάνουν στην ψυχή, δεν λέω όχι... 

- Οι συνάδελφοι-φίλοι απ' τη δουλειά, βρισκόμαστε σε τακτική εβδομαδιαία τηλεδιάσκεψη.

- Άρχισαν να με βρίσκουν (να ένα από τα καλά του F. B.!) οι συμμαθήτριές μου-φίλες μου απ' το σχολείο!

- Σήμερα ήρθαν και με πήραν ο Μίμης, η Ευγενία, Η Μαρία κι η Ασπασούλα κι ανεβήκαμε στην Πάρνηθαα, στη λίμνη Μπελέτσι. Θαυμάσιες νεροχελώνες, υπέροχες! Μετά κατεβήκαμε στον Κάλαμο και σταθήκαμε λίγο στη θάλασσα... 

- Αύριο έχω απ' το πρωί babysitting.

Γιάννης Πάριος τραγούδησε:

"Εγώ εδώ κι εσύ αλλού

με τα συμπτώματα τρελού

να κουβεντιάζω στο κενό

και μόνος να παραμιλώ

Παρασκευή η ώρα τρεις

Τι να σου πω τι να μου πεις

βαρύς ο νόμος της σιωπής"

Αν γινόταν, να χαστούκιζα τον εαυτό μου, μπροστά σ' έναν καθρέφτη, μπορεί και να στρωνα...
Διότι όλη μέρα ήμουν ένα περδίκι, μα τι περδίκι!... Μύρια πράγματα έκανα, ξανακοίταξα το βιβλίο που θα εκδώσει η Άννυ, (ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ, αλλά δύσκολο!...), διόρθωσα ένα γαλλικό νομικό σύγγραμμα, χωρίς να γνωρίζω την νομική ορολογία, κι έκαμα ένα σωρό δουλειές, δώθε κείθε... Κατάγερη, δυνατή, μιά χαρά!

Κι όσο ζυγώνει τώρα 2 η ώρα, που 24 ώρες ξάγρυπνη, πρέπει να πάω γιά λίγον ύπνο, άρχισε ξαφνικά να με ξαναπιάνει το δόντι μου!
Δεν το πιστεύω ότι απ' το πρωί το είχα ξεχάσει, και μιάμιση η ώρα ύπνου με ξαναπιάνει ο πόνος...
Νευραλγία (!) λέει ο γιατρός του μυαλού μου... Δε θα τ' αντέξω, δεύτερη νύχτα...
Και ψάχνω να βρω τι χαπάκια μπορεί να έχω σ' αυτό μέσα το σπίτι... Να χω κανα δυό τρία depon?

Πεντέμιση η ώρα, που ξημερώνει...

Τώρα αυτό, μπορούμε να το αποδώσουμε με τρείς λαϊκές παροιμίες

Παροιμία πρώτη : Το πήραμε σκοινί κορδόνι...

Παροιμία δεύτερη : Πότε ο Γιάννης δεν μπορεί ... κτλ...

Παροιμία τρίτη : Όλα τα χε η Μαριορή, ο φερεντ πονόδοντος της έλειπε...

Ξαφνικός πονόδοντος, με το που ξάπλωσα. Μάτι ορθάνοιχτο ως τις 5, κουκουβαγίσιο.

Il n'a jamais jamais connu de loi !

04.56

πολύ πρωί γιά να ξεκινήσει η μέρα... έκανα όμως χτες βράδυ το λάθος να κοιμηθώ σχετικά νωρίς, γιά τα νέα δεδομένα...

το άγχος είναι σαν μιά αρρώστια... σε βουτάει από μέσα  και χρειάζεται σοβαρό χειρισμό γιά να του ξεφύγεις...

ο σοβαρός χειρισμός χρειάζεται κάποιον χρόνο και πολλή ψυχραιμία γιά να τον πετύχεις...

η πολλή ψυχραιμία χρειάζεται να βάλεις κάτω τα πράγματα με το μυαλό, γιά να τα αναλύσεις...

πάλι στο μυαλό όμως καταλήγουμε...

Κλαίω λίγο. Διαβάζω ή βλέπω κάτι από normal εποχές και κλαίω λίγο. Στενοχωριέμαι που στενοχωριέμαι.

Κάνω πράγματα, ασχολούμαι σχεδόν συνέχεια... το παλεύω... Θυμώνω που έχω εσωτερική στενοχώρια κι άγχος γιά το μέλλον...

6 το πρωί κοιμήθηκα προχτές. έχουνε γίνει οι μέρες νύχτες. 

Το Σάββατο ανέβηκα στο βουνό. Μιάμιση ώρα γερή προσπάθεια. Οργιάζει η φύση γύρω. Άνοιξη ανοιξένια, ανοιξάτη, ανοιξωτάτη...

Δεν ξέρω πώς είμαι. Αγνοώ παντελώς... Μιά καλά, μιά κακά...

Αναμένεται στον ορίζοντα τραχύ ελληνικό χούι... τώρα που η μπόρα σιγά σιγά καταλαγιάζει, θ' αρχίσουν... περιμένω να σκαρφιστούν ό, τι κακό... ήδη κυκλοφορούν στα πέριξ ένα σωρό συνωμοσιολογικές ιστορίες. η επιπολαιότητα, η λησμονιά, παλιά τέχνη κόσκινο. κι η ελληνική αχαριστία. ΔΕΝ θα γίνουμε άνθρωποι... ποτέ !

Δεν υπάρχει ύπνος απόψε.

Στις 6 το πρωί, η Ματίλντα μπαίνει να γεννήσει.

Το στομάχι μου είναι μιά μπουνιά κι ένα κουβάρι. Γίνεται να γεννάς μόνη ? Δίχως έναν άνθρωπό σου κοντά ? Τι κουράγιο να κάνεις ? Αχ, Σωτήρη Τσιόδρα μου, δεν γίνονται αυτά!... Πώς γίνονται αυτά ?


Ξεχάστηκα, απ' την αγωνία μου... Ως το ξημέρωμα χτες, κι από πρωί πρωί πάλι, χτενίζαμε με τον Οδυσσέα το κείμενό του. Δεν είμαι παρεμβατική. Καθόλου! Η νέα γενιά... Η νέα γενιά προσπαθεί να εκφέρει κι αυτή τον λόγο της... Προσπαθεί!...

Μέσα σε όλο αυτό το τρελό που συμβαίνει και μέσα στη μαυρίλα γενικώς και τη μουτζουφλιά, μου συμβαίνει και κάτι καλό, κάτι τόσο καλό, που ώρες ώρες με ανεβάζει και με παρηγορεί !
Με αυτό εδώ το μαραφέτι -που το πηγαίνω όσο προσεκτικά μπορώ-, ξαναβρίσκω ανθρώπους!
Ανθρώπους δικούς μου, κάποιους κατάδικούς μου, που γιά κάποιο λόγο η ζωή μας είχε χρόνια μακριά, και μόλις βγήκα απ' το καβούκι, τσούπ, ξαφνικά άρχισαν να εμφανίζονται, όχι απαραίτητα φανερά, -τα φανερά είναι απ' τα πρώτα, τα προφανή, τα πιό εύκολα προσβάσιμα και τα λιγότερα-, αλλά το messenger και τα μηνύματα καλά δουλεύουν ! Να μιά πτυχή, που δεν την είχα υπολογίσει!...
Κατά τα άλλα, βαδίζω αργά, με περίσκεψη... μαθαίνω...

Κλαίω λίγο. Μες στην ημέρα, όλο κάτι ακούω, όλο κάτι διαβάζω, κάτι σκέφτομαι και με πιάνουν κλάματα.

Προσπαθώ να βγάζω τα δάκρυα προς τα έξω. Έτσι πρέπει. Δεν κάνει να στέκουν μέσα οι ουσίες. Χημεία είναι. Το έμαθα, πληρώνοντάς το βαρειά. Τα δάκρυα  πρέπει να βγαίνουν. Να φεύγουν. Να κυλάνε.  Έξω !

Δουλεύω όλη μέρα, εφευρίσκω διάφορα αισιόδοξα πράγματα, δεν μπορώ να δω καμμία ταινία, απολύτως καμμία, κάνω ό, τι μπορώ γιά όλους, κλαίω λίγο, τα βράδυα δύσκολα κοιμάμαι... 
Λες, "θα περάσει κι αυτό"... Το ακούω. Θα περάσει και αυτό...

Μου έρχονται απανωτά κάτι αιτήματα φιλίας ύποπτα, αλλοδαπά, ξένοι κι άσχετοι, με σελίδες μάλλον faux, που τους πετάω κατευθείαν στα spam.

Βαδίζεις λίγο στα τυφλά με όλους αυτούς...

Δεν τό χω και πολύ να το κλείσω...

"Πάνε χρόνια που δε ζήσαμε γιορτή...

Το πρόσωπό μου έκρυψα, μήπως με δεις…

Τα μάτια μου θα κλείσω για να με βρεις"

Το σενάριο επιστημονικής φαντασίας, προβλέπει, κατά τους οικονομολόγους, και κρίση παραγωγικής διαδικασίας...
Με γεωμετρική πρόοδο, θα υπάρξει, λέει, κρίση τροφής, επάρκειας αγαθών στην αγορά και κρίση φαρμάκων...

ας δούμε το ποτήρι μισογεμάτο, καλύτερα...

Ήδη, στην Ευρώπη έχουν ξεκινήσει κάποιες συζητήσεις "περί ελευθερίας του ατόμου" και "περί δημοκρατίας"...
Θα μου πεις, τι άλλο μπορεί να γίνει σήμερα, με αυτές τις συνθήκες;!
Ας έχουμε πάντως τον νου μας !...


 Ο πρόεδρος των Φιλιππίνων σήμερα δήλωσε "όποιος δεν υπακούει, πυροβολήστε τον"!

Πού στον διάβολο τους βρήκαμε ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΩΣ όλους αυτούς τους λαοπρόβλητους ηγέτες; ! Ο Τράμπ, ο Τζόνσον, ο Κίμ, ο Ερντογάν, ο Φιλιππίνος...
Όλοι οι τρελοί μαζί;! Τον 21ο αιώνα;! Τι διάβολο;...

Ποιός μας κυβερνάει;! Ποιός κυβερνάει τον πλανήτη γη ;!

Άσε που, έλεγαν χτες βράδυ, ότι με τον εγκλεισμό αυξήθηκαν στην Ελλάδα τα κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας κι ετοιμάζονται να πάρουν μέτρα γι αυτό... 

Θα πηγαίνει, λέει, το θύμα στο φαρμακείο, θα λέει έναν κωδικό αριθμό, θα καταλαβαίνει ο φαρμακοποιός, και θα στέλνει στο σπίτι την πρόνοια, τον εισαγγελέα, δεν ξέρω ακριβώς ποιόν...

Μη χειρότερα... Τι άλλο θα μας συμβεί, το 2020;!
Τι άλλο προβλέπει το σενάριο της επιστημονικής φαντασίας;

Discrète είμαι. Απόλυτα!
Έτσι είμαι κι έτσι ήμουν πάντα... Δεν ψάχνω, δεν χώνομαι. Δεν ζητάω τίποτα από κανέναν. Φυσικά, γνωρίζω δεκάδες από τους προτεινόμενους! Όμως, ούτε αιτήσεις κάνω, ούτε αιτήματα φιλίας... Και αποδέχομαι επιλεκτικά. 
Πάω προσεκτικά. Δεν πάω γυρεύοντας... Δεν ψυχαναγκάζω, δεν φέρνω τους ανθρώπους σε δύσκολη θέση. Δεν είναι τωρινό αυτό. Έτσι είμαι φτιαγμένη. Καλά, κακά, έτσι ήμουνα, έτσι είμαι...
Όποιος επιθυμεί επικοινωνεί. Δεν διαπραγματεύομαι στο μυαλό μου την ελευθερία των ανθρώπων... Την απόλυτή τους ελευθερία !
Αυτά σκέφτομαι, μπροστά στις καινούργιες συνθήκες και δυνατότητες διαβίωσης...

Στις 7 το πρωί κοιμήθηκα σήμερα. Βασανίστηκα ολονυχτίς... Βαρειές είν' οι μέρες...

Μοιάζει λίγο με παιχνίδι, έχει ένα ενδιαφέρον, χωρίς να μου είναι συναρπαστικό...
Σου δίνει απλά την ευκαιρία να συναναστραφείς καθημερινά με τους ανθρώπους που θέλεις και με τους οποίους έχεις σχετικά χαθεί...
Χρειάζεται προσοχή, γιά να το φέρεις στα μέτρα σου... όπωσδήποτε!
Σαν πρωτάκι είμαι, θα το μάθω φυσικά, προσπαθώ όμως να μην κάνω λάθη που δυσαρεστούν πρώτα εμένα...
Με βοήθησε σ' αυτό ο φίλος μου ο Μιχάλης, με τον οποίο έχουμε κοινά σημεία χαρακτήρα... Τον έχω δει πώς δουλεύει στο νοσοκομείο, αλλά έχουμε συμβιώσει, δουλέψει κι επιβιώσει μαζί, επί χρόνια... Αυτός ο άνθρωπος προσφέρει ακούραστα και δεν σηκώνει στο σπαθί του μύγα... 
Ομογνωμούσαμε και συνεργαζόμαστε πάντα...
Ξέρει τι θέλω και κυρίως τι ΔΕΝ θέλω... έτσι, μου έδειξε αρκετά τον μηχανισμό... 
πού θα πάει ; αφού μπήκα, θα το μάθω.

amada España,

ο καιρός άλλαξε... ο καιρός δεν μπορεί να είναι ποτέ πιά όπως πριν... η εποχή άλλαξε... ο αιώνας... οι άνθρωποι... και τι είναι ο καιρός δίχως τους ανθρώπους; καιρός αυθύπαρκτος; καιρός υπάρχων έτσι, "από μόνος του;"
ποιό το νόημα;



"Και επειδή σίμωνε η μέρα που το Γένος είχε συνήθιο να γιορτάζει τον άλλο Σηκωμό..."

Έχω ξεχάσει τι Σηκωμό γιορτάζει σήμερα το Γένος !
Είναι πολύ πίσω αυτή η θύμηση. Θέλει προσπάθεια, να την θυμηθείς... ξέχασα να απλώσω τη σημαία στο μπαλκόνι. προσπαθώ να θυμηθώ πού την έχω τη σημαία. ίσως την βρω να την κρεμάσω, αλλά η κίνηση θα χει πιά άλλο νόημα.
όχι γιορτή ! όχι γιορτή !

Συγκρατημένη αισιοδοξία, αυτό θα είναι σήμερα το νόημα της σημαίας...

Ο Άνθρωπος (με κεφαλαίο το άλφα...), που βοηθάει τον πληθυσμό στην ΑΝΑΓΚΗ, ο Άνθρωπος, που βοηθάει αυτόν τον λαό στην ΑΝΑΓΚΗ, μας μίλησε γιά συγκρατημένη αισιοδοξία.
Συγκρατημένη αισιοδοξία, ας είναι από τώρα το νόημα της σημαίας...




amada España,

οι γιατροί σου χτες έκλαιγαν. άπλωναν το χέρι γιά βοήθεια. 

"ναρκώνουμε τους 65χρονους και τους κρατάμε το χέρι ως να πεθάνουν. 
τους αναπνευστήρες τους, τους βάζουμε σε νεώτερους ανθρώπους..."

ο καιρός άλλαξε... ο καιρός δεν μπορεί να είναι ποτέ πιά όπως πριν... η εποχή άλλαξε... ο αιώνας... οι άνθρωποι...
Έχω ξεχάσει τι Σηκωμό γιορτάζει σήμερα το Γένος !

Είναι πολύ πρωί, στο ξημέρωμα.
Ακούω έξω τα πουλιά στα πεύκα. Αυτές τις μέρες αρχίζει η επικονίαση. Όλα είναι έτοιμα, κιτρινισμένα, ώριμα γιά την άνοιξη. Δεν θα τελειώσει πιά αυτός ο χειμώνας; Κανείς δεν βλέπει την άνοιξη. Έξω είναι πόλεμος. Παγκόσμιος πόλεμος. Καταστροφικός. Οι γιατροί στην Ισπανία ναρκώνουν τους μεγαλύτερους και τους αφαιρούν τους αναπνευστήρες. Ύστερα, τους κρατάν το χέρι ως να πεθάνουν. Τους αναπνευστήρες τους βάζουν στους νεώτερους ανθρώπους...
Ποιός ασχολείται με την άνοιξη;

Συνέρχομαι.
Με βοήθησε το ανέβασμα στο βουνό...
Δεν ξέρω ακριβώς με ποιόν τρόπο το βουνό με επηρεάζει, το κάνει πάντως ! Λειτουργεί σαν καταλύτης πάνω μου...
Μη σε ξεγελάν τα εξευγενισμένα περίχωρα του Μιλάνου, Novara, Como... 
Μη σε γελάει το Πασσαλιμάνι, το vagabond ...
Εγώ, πλάσμα του Υμηττού είμαι... Βουνίσιο σκαρί. Βουνίσια. Πάω και βγάνω ρίζες γερές μες τις πέτρες και μες τα πουρνάρια.
Γι*αυτό οι βουνήσιες αγαπούνε καπεταναίους, γιατί τις παίρνουνε πέρα μακριά, στα ταξίδια...

Τέλος πάντων, φαίνεται, μου έκανε καλό το βουνό. Ανέβαινα και δούλευα πράματα στο κεφάλι μου... συζήταγα με τα μέσα μου... σκεφτόμουνα...
Ο κάθε άνθρωπος έχει τους δικούς του ρυθμούς... μέρες σκεφτόμουνα...
Συνήλθα. Άγχος και στενοχώρια έχω πάντα, αλλά σηκώθηκα απ' τα πατώματα...

Σκέφτηκα λοιπόν, πως καλή η ερημία, καλή η μοναχικότητα, αλλά σε ιδιαίτερες περιστάσεις χρειάζονται και ιδιαίτερες δράσεις... Επανέρχομαι στον χαρακτήρα μου. Δράση χρειάζονται οι άνθρωποι γύρω μας... και επαφή...

Ας ξεκινήσουμε, να ανοίξουμε ένα f b
  

*και γι αυτό...

Σάββατο 20/3 2020


"Οι σωματικές δραστηριότητες στο ύπαιθρο είναι αποδεκτές υπό τον όρο να μην γίνονται ομαδικά".

Μοναχική σωματική δραστηριότητα στο ύπαιθρο : 
Δύο ώρες γερό, μοναχικό περπάτημα στο βουνό. Ανέβα, κατέβα στα κατσάβραχα...


Απόγευμα - βράδυ, ελεεινή ψυχολογία. Ελεεινή.

Cara Italia,

δεν το αντέχω άλλο αυτό που σου συμβαίνει...

και δεν γίνεται να μην το κοιτάζω... δεν το μπορώ...

Αν και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τυρί, 

ΔΕΝ βγήκα καθόλου έξω σήμερα, όπως το υπολόγιζα,

γιατί βασικά ΠΡΟΤΙΜΩ ΝΑ ΖΗΣΩ ! (έστω και χωρίς το τυρί...)

ο ποντικός, το τυρί κι η φάκα...

λέμε αστεία... ανταλλάσσουμε αστεία...

είναι κι αυτός ένας τρόπος αντίδρασης, γιά να μην κρασάρουμε...

στο έργο επιστημονικής φαντασίας, όπου παίζουμε κομπάρσοι...

Αύριο θα βγω ! Έξω !
Θα ντυθώ, θα στολιστώ, θα φορέσω μιά μικρή, κομψή μαύρη μάσκα, θα πάρω τον δρόμο κάτω απ' τα πεύκα και τις ελιές και θα πάω ν' αγοράσω τυρί. 
Τι άλλο ;  Α! και Dettol, αν βρώ... 
"Το παιδί της μαύρης μάσκας" αύριο έχει έξοδο! θα πάει ν' αγοράσει τυρί και dettol.

Δε μου το βγάζεις απ' τον νου... Παίζουμε σε ταινία επιστημονικής φαντασίας ! 

Χτες βράδυ, η ώρα 9, όλοι τριγύρω βγήκαν στα μπαλκόνια !

Εδώ που τα λέμε, δεν το περίμενα να βγούν... Βγήκαν όμως !

Και γέμισε παλαμάκια ο αιθέρας!

Άξιοι! Όσοι εργάζονται γιά τις δυσκολίες του κόσμου, άξιοι!

Αναρωτιέμαι, μήπως παίζουμε σε ταινία επιστημονικής φαντασίας...

Βγήκα το πρωί και περπάτησα λίγο στα πεύκα, ίσα ίσα να αναπνεύσω λίγον καθαρό αέρα...

Ψυχή ένα γύρω!...

Οπαδός της συνωμοσιολογίας δεν είμαι...

Δεν μου αρέσει, δεν την παρακολουθώ. Ποτέ, σε καμμία απολύτως περίπτωση.

Γίνονται όμως αυτόν τον καιρό κάποιες συζητήσεις, σχετικά με το πώς δημιουργήθηκε ο ιός SARS-CoCV-2, 

"πείραμα που πήγε λάθος", "ένα βιολογικό όπλο που απελευθερώθηκε ηθελημένα με στόχευση στα κύτταρα της τρίτης ηλικίας" (υπάρχει υπερπληθυσμός στη γη!) και Κύριος οίδε τι άλλο...

Cara Italia,

Εν Piemonte εκίσσησέ με η μήτηρ μου. Πλησίον του ποταμού Πάδου. (Τα νερά πάντοτε !...)
Γιά καιρό, λέει η μάνα μου, με μεγάλωνε στα χέρια της η signora. Γνωρίζω φυσικά το όνομα της γυναίκας, αλλά σε όλη μου τη ζωή, ως signora την άκουγα...
San Gaudenzio, βοήθησε να μην έχει αρρωστήσει ή μην έχει πάθει κάποιο κακό η οικογένεια του γιού της του Franco, via Antonelli. 

Cara Italia,

το γελαστό παιδί είναι θλιμμένο. πολύ!
δεν είναι υπαρξιακό το θέμα... καθόλου ! επί πραγματικού είναι...

φοβάμαι πρώτα γιά τους γέρους μας. τρέμει η ψυχή μου. 
ύστερα, φοβάμαι γιά όλους τους ανθρώπους γύρω.  τι θα μας ξημερώσει ;
με θλίβει η Ιταλία. όλη η γη με θλίβει.

με ανησυχούν τα σύνορα. 

δεν μας έφταναν τα 10 τελευταία, φοβερά χρόνια που ζήσαμε, όπως τα ζήσαμε, μόλις αρχίσαμε κάπως να συνερχόμαστε, μας ήβρε ο τρελός ιός Ερντογάν κι ο φοβερός ιός της κορώνας...
τι άλλο μας περιμένει;
τι άλλο περιμένει τον κόσμο; 

προσπαθώ να μη με καταβάλει το άγχος.

υποθέτω, πολλοί άνθρωποι ίσως νιώθουν έτσι...

ΕΜΣΤ
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

(επιτέλους άνοιξε!...)


Δεν θα πω ότι το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, σήμερα δεν μου άρεσε...
Όχι, δεν θα το πω αυτό...

Θα πω απλά, ότι το παλιό εργοστάσιο του FIX, είναι ένα τόσο ευρύχωρο και τόσο  κατάλληλα διαμορφωμένο κτήριο, ώστε έχει τη δυνατότητα να στεγάσει ένα πλήρες σύγχρονο μουσείο στο κοντινό (?) ή μακρινό (?) μέλλον...

Επίσης, ενθαρρυντικό είναι, ότι είδα σήμερα πάρα πολλή νεολαία - επισκέπτες.

Ίδωμεν...






Ακούω απόψε το αφιέρωμα της ΕΡΤ1 στον Στέλιο Καζαντζίδη κι έχω διάθεση να πω κάτι τις.
"Σάββατο βράδυ έμορφο, ίδιο Χριστός Ανέστη !"


Από το πατρικό μου σπίτι, ως παιδί, δεν είχα ποτέ λαϊκά ακούσματα. Απολύτως κανένα!

Δεν είχα ακούσει ποτέ στο σπίτι μας, οι γονείς μου να βάζουν στο ραδιόφωνο λαϊκά τραγούδια ή να τα τραγουδάνε.
Ο πατέρας μου τραγουδούσε "κελαϊδήστε ωραία μου πουλάκια κελαϊδήστε" και το "γελεκάκι", τραγουδούσε καντάδες, ελαφρύ τραγούδι της εποχής του, Γούναρη, Μαρούδα, Πολυμέρη κτλ, κι ακόμα Σοφία Βέμπο και Μάνο Χατζιδάκι.

Η γιαγιά μου, μας τραγουδούσε γαλλικά.

Ο θείος Κώστας δεν ήξερε πολλά γράμματα, αλλά ήταν βαρύτονος και μας τραγούδαγε όλο ιταλικές άριες.

Κι ο νονός μου, όπερα κι αποκλειστικά κλασσική μουσική. 

Αυτά ήσαν τα μουσικά μου ακούσματα μέχρι τα δεκαεπτά μου χρόνια.

Αναρωτιέμαι καμιά φορά μονάχη μου, ποιά να ταν εκείνη η σπίθα, που μ' έσπρωξε εμένα να λατρέψω το λαϊκό τραγούδι! 
Γιατί ομολογώ, είναι λιγοστά τα λαϊκά τραγούδια που ίσως δεν γνωρίζω κι ακόμα πιό ελάχιστα είναι τα τραγούδια του Στέλιου Καζαντζίδη, που ίσως δεν γνωρίζω...
Το σκέφτομαι καμιά φορά μονάχη μου, τι να ήταν εκείνο που εμένα μου έκανε "κλικ", με το λαϊκό τραγούδι;
Μπορεί, που έγινα πολιτικό ζώο... άλλη κοινωνική συνείδηση...
Μπορεί να ήταν τα χρόνια της δικτατορίας  κι η μεταπολίτευση... η εποχή...
Μπορεί οι παρέες που έκανα...
Μπορεί όλα μαζί...
Τόχω ξαναπεί, στα νεανικά μου χρόνια βίωσα το πανεπιστήμιο του δρόμου! το λέω συνειδητά κι είμαι περήφανη γι αυτό! Ο δρόμος (που έτυχε αρκετά χρόνια της ζωής μας), είναι σπουδαίο σχολείο! Το πιστεύω ! Το πανεπιστήμιο του δρόμου! Απ΄τα καλύτερα πράγματα που έχω ζήσει! Οι καλύτεροι φίλοι που έκανα! Τα καλύτερα αγόρια ! Σπουδαία κορίτσια !
Με όλους αυτούς γνώρισα τη "Ζιγκουάλα"...
Μ΄αυτούς τα μαθα, τ' αγάπησα, τα τραγούδησα και τα χόρεψα τα λαϊκά τραγούδια...
"κι αν χιονίζει και αν βρέχει, τ΄αγριολούλουδο αντέχει"
Χαίρε Στέλιο Καζαντζίδη ! (Με κουαρτέτο εγχόρδων!)






Σάββατο των ψυχών, κι έφτιαξα κόλλυβο γιά τις ψυχές των κεκοιμημένων...
Ήρθαν όλοι οι φίλοι από τριγύρω και πήραν. "Το καλύτερο, ever!", είπαν όλοι... 
Αληθινά, δεν ξέρω πώς γίνεται τόσο καλό αυτό το κόλλυβο...
Μάλλον τους αρέσει, γιατί έχει όσο σιτάρι, τόσο περίπου και ξηρούς καρπούς...






Διάβασα κάτι τις σήμερα στο βιβλίο της Φωτεινής, και δεν μπορώ να μην το αντιγράψω :
"απόψε, γράφει, σε έβλεπα όλη τη νύχτα στον ύπνο μου.
ήμουνα σε ένα δωμάτιο, μάλλον στο σπίτι μας, άνοιξε μιά πόρτα κι εσένα σε έφερε μέσα ο μπαμπάς μου. είδα πρώτα τα μαλλάκια σου. ήσαν ξανθά τα μαλλιά σου. όχι λευκά, όπως είναι τώρα στην πραγματικότητα, αλλά πολύ ξανθά. μα δεν ήταν ποτέ ξανθός, σκεφτόμουνα μες στον ύπνο μου... ήμουν ευτυχισμένη...
κατόπιν ήρθαν φίλοι, καθίσαμε όλο το βράδυ, παίζαμε, κουβεντιάζαμε και συζητούσαμε με φίλους... μόνο αυτό θυμάμαι και την αίσθηση της ευτυχίας..."

Αυτά γιά σήμερα.

Άνθρωποι ξάγρυπνοι, απλοί πολίτες, με κόπο και με αφοσίωση 
περιπολούν μερόνυχτα στη συνοριογραμμή, σ΄έναν ακήρυχτο αλλά πραγματικό πόλεμο, προστατεύοντας τα ιερά και τα όσια

"Μητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων 
ἀπάντων τιμιώτερόν ἐστιν ἡ Πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον 
καὶ ἐν μείζονι μοίρᾳ καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρ᾿ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι."

Σωκράτης (Πλάτωνος Κρίτων, 51α, 51β)

Ο κόσμος όλος είναι άνω κάτω...

Εδώ ο ιός, παρακεί ο πόλεμος, ταλαίπωροι πληθυσμοί πάνε κι έρχονται, ποιός ξέρει τι μας μέλει ακόμα...

Κι η lady, με κλαυσομουνιά, παραπονείται ότι έχει κούραση...

Κι ότι είναι πολύ πιεσμένη... αποθαρρυμένη
Κι ότι χρειάζεται απο συμπίεση...

Στην πραγματικότητα, η lady ντρέπεται να γκρινιάζει...

(έτσι κι αλλιώς όμως, ενοχική είναι...

ενοχική ήταν πάντα...)

Αντιλαμβάνομαι πως πρέπει ν' αρχίσω κάπως να ξεκουράζομαι...
Ανάγκη μεγάλη απο συμπίεσης...
Το πρόβλημά μου είναι ότι δεν γνωρίζω τον τρόπο ξεκούρασης. Με ποιόν τρόπο μπορεί κανείς να ξεκουραστεί; Ψυχολογικά, συναισθηματικά και, διόλου δευτερεύον, σωματικά.
Καθόλου ασήμαντη δεν είναι η σωματική κούραση! Η αδιάκοπη και εντατική σωματική πίεση και κούραση...
Αντιλαμβάνομαι, πως πρέπει ν΄αρχίσω κάπως να ξεκουράζομαι...
Αυτός ο σκατά χαρακτήρας, να καταλάβει και να κάνει λίγο catenaccio...
Δεν θα χαθεί κι ο κόσμος δα, αν τραβηχτείς λίγο πίσω, κορίτσι μου...

Παραμιλητό...

Πεθαίνουν άραγε οι ποιητές ;

δεν είναι ρητορική η ερώτηση!
τι πάει να πει "πεθαίνουν" ;

Οι ποιητές πεθαίνουν ;

νομίζω όχι !

Δεν αποθνήσκουν οι θεοί. 

Η πίστις αποθνήσκει του αχαρίστου όχλου των θνητών.

Κ. Καβάφης

Εικόνες από το

Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στην Αθήνα,

Ιδρύματος Γουλανδρή

photos

foteini

Δομήνικος Θεοτοκόπουλος

ένα από τα καλύτερα πράγματα που μου έχουν τύχει στη ζωή,

είναι πως αξιώθηκα να δω τον Δ. Θεοτοκόπουλο στο Toledo ...

μιά ευλογία...

Τα ελιόδεντρα του Van Gogh 

Το 2011, όταν έκανα την ανάρτηση γιά του Van Gogh τα ελαιόδεντρα, 

δεν γνώριζα, η αδαής εγώ,

πότε και γιατί ο Van Gogh

τα ζωγράφισε...

Το έμαθα μόλις τώρα, παρακολουθώντας τα εξαιρετικά ταινιάκια 

του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης.  

ο αγαπημένος μου, Paul Cezanne

Rodin - το φιλί

Το φιλί, νυν, νυν, νυν και αεί !

ΤΟ ΦΙΛΙ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ, το έψαξα λίγο... 

Picasso



Picasso

Paul Klee

χρόνια πριν, είδα στην Άνδρο, 

στο πρώτο Ελληνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης,

μιάν έκθεση αφιέρωμα στον Paul Klee.

Ο Klee, πλάϊ στα τετράγωνα κουτάκια του, είχε γράψει :
"Θέλω ακόμα κι ένα μικρό παιδί που βλέπει τη ζωγραφική μου, να πει :
Α , τι απλό είναι ! μπορώ κι εγώ να πάρω τα μολύβια μου, να φτιάξω τον ίδιο πίνακα!"

Με εντυπωσίασε πραγματικά αυτό, τότε !

Κάθισε ήσυχα μέσα μου,
πάνω στους στίχους του Γιάννη Ρίτσου :

"Κι ἔτσι ποὺ νὰ χαμογελᾶνε οἱ ἄλλοι καὶ νὰ λένε,
"ΤΕΤΟΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΟΥ ΦΤΙΑΧΝΟΥΜΕ ΕΚΑΤΟ ΤΗΝ ΩΡΑ !"
Αὐτὸ θέλουμε κι ἐμεῖς.
Γιατὶ ἐμεῖς δὲν τραγουδᾶμε γιὰ νὰ ξεχωρίσουμε ἀδελφέ μου ἀπ' τὸν κόσμο.
Ἐμεῖς τραγουδᾶμε γιὰ νὰ σμίξουμε τὸν κόσμο."


Tα ταίριαξα μέσα μου αυτά τα δυό !...
Την κουβέντα του Klee και του Ρίτσου...

Kandinsky 

 Alberto Giacometti 

 Giacometti:  

"μιά μέρα, στην κάμαρά μου, κοιτούσα μιά πετσέτα, που ήταν πάνω σε μιά καρέκλα, 

και τότε μου γεννήθηκε στ' αλήθεια η εντύπωση, ότι, όχι μόνο κάθε αντικείμενο ήταν μόνο του, αλλά, 'οτι είχε ένα βάρος - ή μαλλον, μιά έλλειψη βάρους, 

που το απέτρεπε να επιβαρύνει το άλλο αντικείμενο".

Καρυάτις 

Amedeo Modigliani

Ο ζωγράφος και το μοντέλο του 

Με είχε κεντρίσει κάποια στιγμή  το θέμα 

Ο ζωγράφος και το μοντέλο του...

 Alberto Giacometti 

Γυναίκα

αγαπημένη ζωγραφική και μουσική...

αγαπημένη μουσική και ζωγραφική...

ψυχική ανάταση

κι

ανάταση του μυαλού

"Je porte à tes pieds
cette palette qui est couverte
des traces de mes humbles recherches"