.
ήσυχα χιόνιζε το πρωί, πυκνά,
και τη νύχτα,
όχι όμως ως πολύ αργά...
.
.
.
.

.
"Είχα μια αγάπη τ'ονειρό μου ν'ακουμπώ,
κι έγινε θέατρο κι αυτό πυρπολημένο,
δέν έχει πόρτα μήτε είσοδο να μπώ,
μονάχα έναν θεατή και μεθυσμένο"
.
.
.

χιονιάς
.
.
.

.
πέρασε κόσμος απ' εδώ σήμερα, όλη μέρα.
παιδιά, βασικά.
με τη διάθεσή τους, το γέλιο τους, τα προβλήματά τους.
τελείωσα τα "4 πόδια του τραπεζιού". απολαυστικό ήταν.
θέλω να αντιγράψω αττάκες, μα δεν μπορώ. νιώθω κούραση. θα το κάνω ότΑΝ μπορέσω...
.
.
.
.
.

.
με πήρε η Κατερίνα κι ανεβήκαμε στο βουνό αργά το απόγεμα.
ποιός είπε ότι η τρέλα δεν πάει στα βουνά ; ίσια - ίσια, στα βουνά πάει πορεία, αργά το απόγευμα...
ως ν' ανέβουμε, άρχισε να νυχτώνει.
ο ήλιος έπαιξε γιά λίγο ανάμεσα στα πεύκα, στα κυπαρίσσια και στις αγριελιές, ύστερα έδυσε.
είδα το φεγγάρι, μιά λεπτή φλούδα πεσμένη στον ουρανό ανάσκελα.
είδα και την Αφροδίτη στο πλάϊ του.
κάτω μακριά ο Σαρωνικός, καθαρή η ατμόσφαιρα, φαίνονταν ένα ένα τα σκάφη.
περπατήσαμε τέσσερα χιλιόμετρα, ως ότου άναψαν κάτω τα φώτα της πόλης.
.

photos foteini

.


.

δύει ο ήλιος μες στα πεύκα !

.
.

μιά φωτεινή φετούλα το φεγγαράκι !
στο βάθος πέρα, η θάλασσα...

.




.

κι η Αφροδίτη πλάϊ, λαμπερή !
.

.

.

.
.
.
.

.
ένας απρόσμενος θάνατος...
.
χάθηκε ξαφνικά ένας σύντροφος πολλών χρόνων.
μετράω σήμερα ημέρα τέταρτη, που η ζωή έχει αλλάξει.

χάθηκε από τούτα τα μέρη της γης, ένας άξιος άνθρωπος, φτιαγμένος από την ξεχασμένη σήμερα στόφα του άρχοντα.
όχι λεφτά, μα τα ευγενικά αισθήματα ενός άρχοντα.
ο τεχνοκράτης με την αληθινή παιδεία, που ήξερε να δίνει απλόχερα κι απ' την καρδιά του, ό, τι είχε. γενναιόδωρα.
σε όλους.
τα αδέσποτα σκυλιά, αυτός κατέβαινε πρωί πρωί και τα τάϊζε. γέμιζε τον τόπο γύρω μας κεσεδάκια με νερό, να μη διψάν τ' αδέσποτα.
κι οι άνθρωποι σέβονταν το λόγο του, γιατί τους εκτιμούσε πρώτος αυτός.
ένας άνθρωπος δυνατό θηρίο, που δούλευε πολύ σκληρά. ζούσε γερά. με την ψυχή του. και με το σώμα του.
περηφάνεια είχε κι αξιοπρέπεια.
.
κορίτσι ήμουνα σαν γνωριστήκαμε και ζήσαμε κοντά, στη διπλανή πόρτα, όλα τα μετά χρόνια.
βίοι παράλληλοι. φιλία.
πριν αρκετά χρόνια, όταν βρέθηκα σε ανάγκη ζωής και θανάτου, ήρθε ένα απόγευμα απάνω με τη γυναίκα του, και μου είπε "αν χρειαστεί να πας στο εξωτερικό, αν χρειαστείς γιατρούς, νοσοκομεία, ό, τι χρειαστείς, θα σου δώσω εγώ ό, τι λεφτά έχω και δεν έχω, να πας"
τελικά, δεν χρειάστηκε τίποτα. μα ο λόγος αυτός είναι απ' τις κουβέντες που σημαδεύουν τη ζωή μας.

θυμάμαι αυτή τη σκηνή, καθισμένοι στις καρέκλες είμασταν, ακουμπούσαμε στο μοναστηριακό τραπέζι κι είπε "αν χρειαστείς εξωτερικό και νοσοκομεία, θα σου δώσω εγώ ό, τι λεφτά έχω και δεν έχω, γιά να πας"

κι εγώ δεν το αντέχω απόψε , ένας άνθρωπος δικός μου, να ξυλιάζει μέσα στο χώμα.
ας ήταν τουλάχιστον καλοκαίρι και ζέστη. νά ήταν το χώμα ζεστό.
μήτε το σκοτάδι αντέχω. σήμερα, έπιασε να σκοτεινιάζει νωρίς.
το καλοκαίρι βραδιάζει πιό αργά. και ξημερώνει το φως πρωί.
κι ούτε μπορώ να εξοικειωθώ με το θάνατο.
"φυσική κατάσταση, λένε, είναι ο θάνατος"
μα δεν είναι φυσική. αφύσικη κατάσταση είναι. και πιό βίαιη από βίαιη.
ο άνθρωπος γεννιέται γιά να ζει με τους άλλους ανθρώπους και τ' άλλα πλάσματα, κι όχι γιά να πεθαίνει μόνος μέσα στα χώματα.
είναι αφύσικο.
δεν το αντέχω.

.
λέω, ότι σιγά - σιγά ίσως έρθει κι η άνοιξη...
τα πρωϊνά όταν ξυπνάω, εκεί έξω δεν είναι πιά βαθειά βουβαμάρα, όπως το καταχείμωνο.
τις τελευταίες μέρες χαλάει ο κόσμος απ' το τιτίβισμα μες στα κλαριά. ψιλές φωνές και βαρύτερες και πιό λεπτές και ψιλούτσικες.
.
και τις νύχτες.
όταν αργά κατεβάζω το ζώο, δεν έχει πιά εκείνη την αφόρητη παγωνιά.
έτσι, λέω ότι ίσως κι εφέτος έρθει η άνοιξη.
.

.
.

ημερόνυκτο
με αριθμ. τρείς χιλιάδες τριακόσια σαράντα επτά
- οι δυό τελευταίες μονάδες του επτά
είναι από τα έτη
τα δίσεκτα

.
.
.
.

.
τέλειωσα τις "τρεις αδελφές"
.

Από το βιβλίο του Анто́н Че́хов

Οι τρεις αδελφές

(πατάμε πάνω)

μτφ. Α. Ίσαρης, Γ. Δεπάστας

εκδ. ΥΨΙΛΟΝ

- Περί εργασίας ο λόγος…-

ΙΡΙΝΑ

Όταν ξύπνησα σήμερα το πρωί και σηκώθηκα και πλύθηκα, ένιωσα ξαφνικά σαν να καταλάβαινα τα πάντα σ’ αυτόν τον κόσμο, σαν να ήξερα πώς πρέπει να ζούμε. Καλέ μου Ιβάν Ρομάνιτς, τα ξέρω όλα. Ο άνθρωπος, όποιος και να ναι, πρέπει να κοπιάζει, πρέπει να δουλεύει χύνοντας τον ιδρώτα του προσώπου του : μόνο εκεί θα βρει κάποιο νόημα και κάποιο σκοπό για τη ζωή του, για την ευτυχία και τη χαρά του. Πόσο όμορφο είναι να ’σαι εργάτης, να ξυπνάς τ’ άγρια χαράματα και να σπας πέτρες στο δρόμο ! Να ’σαι δάσκαλος και να μαθαίνεις γράμματα στα παιδιά ή βοσκός ή μηχανοδηγός στους σιδηροδρόμους… Ω Θεέ μου, δεν αρκεί να είσαι απλώς άνθρωπος ! Ένα βόδι που προσφέρει εργασία ή ένα άλογο είναι καλύτερα από μια νέα γυναίκα που σηκώνεται στις δώδεκα το μεσημέρι, πίνει στο κρεβάτι τον καφέ της και χρειάζεται δύο ολόκληρες ώρες για να ντυθεί… Αυτό είναι φοβερό ! Καμιά φορά, όταν κάνει πολλή ζέστη σε πιάνει μια δίψα ! Έτσι ακριβώς λαχταράω τώρα κι εγώ να δουλέψω. Και αν δεν σηκωθώ αύριο κιόλας πρωί πρωί για ν’ αρχίσω να δουλεύω, μη με ξαναπείτε φίλη σας, Ιβάν Ρομάνιτς.

................................................................

ΤΟΥΖΕΝΜΠΑΧ

Λαχτάρα για δουλειά ! Ω Θεέ μου, πόσο καλά την καταλαβαίνω ! Δεν δούλεψα ποτέ στη ζωή μου. Γεννήθηκα στην Πετρούπολη, στην κρύα, αργόσχολη Πετρούπολη, σε μια οικογένεια όπου δεν γνώριζαν τι θα πει εργασία, τι θα πει να έχεις σκοτούρες. Θυμάμαι ακόμα, όταν πήγαινα σπίτι μου στις διακοπές από τη Σχολή Ευελπίδων, ένας υπηρέτης μου έβγαζε τις μπότες κι ενώ εγώ του φερόμουν άσχημα, η μητέρα μου με κοιτούσε με λατρεία κι απορούσε πώς ήταν δυνατόν να με βλέπει κάποιος διαφορετικά. Με προφύλαγαν από κάθε είδους εργασία. Όμως δεν τα κατάφεραν να με κρατήσουν εντελώς μακριά της. Όχι εντελώς ! Έχει έρθει η ώρα ! Μας πλησιάζει κάτι σφοδρό και τεράστιο, μια υγιής, δυνατή καταιγίδα έρχεται, είναι κιόλας εδώ, και σύντομα θα σαρώσει κάθε ραθυμία και αδιαφορία της κοινωνίας μας, κάθε προκατάληψη για την εργασία και όλη αυτή τη μουχλιασμένη πλήξη. Εγώ θα δουλέψω, και μέσα σε εικοσιπέντε ή τριάντα χρόνια θα εργάζονται όλοι – όλοι χωρίς καμία εξαίρεση !

.

Από το αρχείο του εθνικού θεάτρου

.
.

Τρεις αδελφές (1982)
Εθνικό Θέατρο : Κεντρική Σκηνή

.

.

.

.

.
ε, πέστε το μας, ντε, να ησυχάσουμε !
πέστε το, ότι ήδη γίνονται εκτενείς και συντονισμένες ενέργειες, γιά να βρεθούν οι κλέπτες, τα κλοπιμαία (και οι κλεπταποδόχοι, ντε !) των κλοπιμαίων της Ολυμπίας !
μπράβο !
έτσι έπρεπε !
έτσι άμεσα να ενεργήσετε, ω υπεύθυνοι, ώστε να επουλωθεί το έγκλημα...
.
ευτυχώς, που έκαναν όλοι τις σχετικές δηλώσεις στην τηλεόραση, ανώτατοι, ανώτεροι, μέσοι και κατώτεροι αρμόδιοι...
μπράβο, βρε !
έτσι έπρεπε, παιδιά !
συντονισμένη ομάδα, που ενεργεί γρήγορα, με υπευθυνότητα κι αποφασιστικότητα !
και κυρίως με ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ στην πρόληψη, αλλά και στην καταστολή, φυσικά...
ευτυχώς, ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΚΡΑΤΟΣ ! ευτυχώς !
.
να είμαστε ήσυχοι...
.
.

ωχ, μάνα...

.
.
.
.

.


.
κατεβήκαμε το απομεσήμερο με τον αδερφό μου και μαζέψαμε την ετήσια σοδειά μας !
ένα καλαθάκι λεμονοπορτόκαλα !
ε, και τι πειράζει ;
έκανα τέτοια χαρά, λες κι είχαμε μαζέψει έναν τόνο !
.
είναι τόσο μυρωδάτα !
αν μπορέσω θα κάνω τα πορτοκάλια γλυκό, τα λεμόνια limoncello με τις φλούδες και σπιτική λεμονάδα με το χυμό.
τίποτα δε θα πάει χαμένο...
.
"... σε φίλησα κι αρρώστησα
κι ούτε γιατρό δε φώναξα"
.
.
.

.
.
.
.

.
μόλις επέστρεψα το ζώο απ' τη βόλτα του.
σύντομος περίπατος, γιατί έξω κάνει παγωνιά. σε αναζωογονεί το κρύο ! μόλις 6 βαθμοί...
ξαστεριά όμως έχει.
κατακάθαρος ουρανός, μ' αστέρια που λάμπουν.
.
.
.
ζηλεύω τα φυτολόγια...
ίσως θα μ' άρεσε να φτιάξω ένα !
ηλεκτρονικό...
.
.
.
.

.
ξύπνησα
και σκέφτηκα πως αν ο πατέρας μου ζούσε, θα είχε κατέβει απ' τα χαράματα στο κέντρο της Αθήνας.
ντυθήκαμε και κατεβήκαμε άρον - άρον, με την Κατερίνα.
η πόλη μυρίζει καμμένο.
οι δρόμοι πλημμυρισμένα ρυάκια , κυρίως όχι από την κατάσβεση, μα απ' το πλύσιμο κατόπιν... κατόπιν, σημαίνει "ΑΦΟΥ κάηκαν τα νεοκλασικά οικοδομήματα..."
.
περπατήσαμε σιωπηλά μεγάλη απόσταση, πάνω κάτω το κέντρο, και ξανά.
κοντά σ' ένα κτίριο κάθισα κι έκλαψα.
σκέφτηκα ότι κι ο πατέρας μου θα κλαιγε...
.
έχω μέσα μου διάφορα πράγματα...

η εξευγενισμένη πλευρά μου, λέει : "έχουν δικαιολογημένο θυμό τα παιδιά μέσα τους και τρελαίνονται απ' τ' αδιέξοδα, δεν ξέρουν τι να κάνουν, πετάνε μολώτοφ..."
.
μιά άλλη, υποψιασμένη μου πλευρά, λέει "είμαστε σίγουροι ότι τις φωτιές τις άναψαν παιδιά και όχι διατεταγμένες υπηρεσίες ;"
όχι, δεν είμαστε σίγουροι...
.
μιά άλλη μου πλευρά, πολύ αγριεμένη, λέει : "ρε φίλε, ξέρεις τι ακριβώς σημαίνει ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ; ε λοιπόν, να στο πω εγώ, το μηρμήγκι, γιατί εσύ ο μεγάλος, δεν το ξέρεις, ως φαίνεται...
ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ λοιπόν, εδώ που φτάσαμε, είναι να μη σε βλέπει καθόλου το σπίτι σου, να μην προλαβαίνεις μερόνυχτα να πας στο σπίτι σου μήτε γιά ν' αλλάξεις βρακί, να μην προλαβαίνεις να φας φαγί, να πιείς νερό, να μην προλαβαίνεις να σκεφτείς την πάρτη σου, μα καβάλα όλο το εικοσιτετράωρο σε μιά μηχανή, σ' ένα τζιπάκι ή όπως, να τριγυρνάς την πόλη σου, τις πόλεις σου, να βλέπεις ο ίδιος, με τα μάτια σου τα προβλήματα, το πώς ζει η πόλη και οι άνθρωποι και να συντονίζεις πρώτο χέρι, εκείνα που πρέπει...
αυτό χρειάζεται, αν έχεις τσίπα και φιλότιμο...
κι άμα τα επιτελεία σου δε σ΄ακούνε, τράβα τους μπουνιές στα μούτρα να δουλέψουνε, κι αν κάνεις το χρέος σου και παρ' όλ' αυτά ανθρωπίνως αποτύχεις, ζήτα κι ένα συγνώμη, και παραχώρησε το πόστο σου σε κάποιον πιό άξιο από σένα.
έτσι, γιατί ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ είναι δρόμος, κι από καθ' έδρας αυτό το πράμα δεν γίνεται, πίστεψέ με... "
.
.
τέλος,
μιά άλλη κακή πλευρά μου, λέει : "όποιος μπάσταρδος δεν αγαπάει την Αθήνα και θέλει να την καταστρέφει, να σηκωθεί να φύγει, να γυρίσει πίσω στο χωριό του. να πάει να καλλιεργήσει τη γη, να πάει να ψαρέψει, να πάει να βρει μιά τέχνη να κάνει."
.
φτάνει πιά, τόσα χρόνια...
να γίνουμε άνθρωποι !
ως εδώ !
φτάνει !
.

.
.
.

οδός Σταδίου

.
.

οδός Αθηνάς, στο Μοναστηράκι

.
.

οδός Αθηνάς, στο Μοναστηράκι

.
.

οδός Αθηνάς, στο Μοναστηράκι

.
.

οδός Σταδίου

.
.

οδός Σταδίου

.

.
.
.

.
έξω είναι ένας ωραίος, μουντός καιρός,
πραγματικό κρύο, βλοσυρό.
.
ενδιαφέρον βρήκα το ΑΤΙΤΛΟ ΕΡΓΟ του Λόρκα, σε μετάφραση Δ. Καλοκύρη, εκδ. Ύψιλον.
πρωτότυπο πείραμα, προχωρημένη θεατρική ματιά, δεν ξέρω σε τι θα οδηγούσε αν προλάβαινε ο ποιητής να το αποτελειώσει...
.
.
θαρρώ, δουλεύει την άποψη:
.
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ :
.............................
Ο θεατής είναι ήσυχος γιατί ξέρει ότι το έργο δε θα τον θίξει. Τι ωραία που θα ήταν όμως αν τον φώναζαν στο σανίδι και τον έβαζαν να μιλήσει, κι ο ήλιος της σκηνής να του καιγε το χλωμό, παγιδευμένο του πρόσωπο !
.
(πρόχειρη σημείωση δική μου : ο θεατής στη σέντρα !)
.
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ :
Δεν είμαστε στο θέατρο. Γιατί θα ρθούνε να γκρεμίσουν τις πόρτες. Και τότε θα λυτρωθούμε όλοι. Μέσα εδώ επικρατεί μιά φοβερή ατμόσφαιρα ψευτιάς, και τα πρόσωπα των έργων δεν λένε τίποτα περισσότερο απ' όσα θα μπορούσαν να ειπωθούν φανερά, μπροστά σε λεπταίσθητες δεσποινίδες. Την πραγματική τους αγωνία όμως δεν την λένε.
Γι αυτό δεν θέλω ηθοποιούς, αλλά άντρες από σάρκα και γυναίκες από σάρκα, κι όποιος δεν θέλει ν' ακούσει, να βουλώσει τ' αυτιά του.
.
.

αυτά τα λίγα...

.
.
.
.

.
και τι να πω εγώ τώρα,
γιά
την "Αυλή των θαυμάτων" του Λειτουργού Ιάκωβου Καμπανέλλη...
.
.
και τι να πω άραγε,
γιά την ψυχική ευφορία που σου δημιουργεί κάθε φορά στην ίδια ένταση,
η επίσκεψη στο κτίριο Τσίλερ ;
.
γέμισα μπατταρίες απόψε...
.
ας μη λέω τίποτα καλύτερα...
φτώχεια είν' τα λόγια ...
.
.
.
.
.

.
χιονίζει.
άσπρες αφράτες νιφάδες στροβιλίζονται γύρω, ma petite Thérèse de l' enfant...
πανέμορφα είναι, μα φέτος είναι πολύ δύσκολα γιά όλους...
περπατάς στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας και βλέπεις κατάχαμα να κοιμούνται άνθρωποι.
άσε, τους νέους τριγύρω... παιδιά μαραγγιασμένα, κιτρινισμένα, που περιφέρονται στο κέντρο, έρμαια των εμπόρων...
είναι απίστευτο, το πώς έχει ξεφύγει έτσι η κατάσταση... απίστευτο !
πού βρίσκονται όλοι, όσοι πρέπει να είναι σε συναγερμό ; πίνουν καφέ κλεισμένοι στα γραφεία τους ;
TETOIA ANIKANOTHTA ;
.
βρε, βαράει
Σ Υ Ν Α Γ Ε Ρ Μ Ο Ο Ο Ο Ο Ο Ο Ο Ο Ο Ο Σ !
ακούει κανείς ;

.
.
.
.
.
.

«Στο Καπνοπωλείο του Φερνάντο Πεσσόα,

.
η κυρία Πόλυ Χατζημανωλάκη
είχε την ευγένεια να μας σημειώσει κάτι από
το αυθεντικό κείμενο !
.

.

"Ξυπνάει η Αλεξάνδρεια αργότερα απ’ τις άλλες,
Ξυπνάει στην Οδό Σαρμ ελ Σεΐχ,
Ξυπνάει στην Κορνίς,
η Οδός Λέψιους ξυπνάει,
Το κανάλι της Μαχμουντία
Το παλιό χαμάμ
Κι εκεί που οι γραμμές του τραμ
Κόβουν τη συνοικία της Μανσίγια στη μέση
Και η πλατεία Ταχρίρ
Σαν την καρδιά μου
που χτυπάει το ίδιο στην αγρυπνία και στον ύπνο"

"Η Αλεξάνδρεια με τον τρόπο του Πεσσόα" από την παράσταση :
.

«Στο Καπνοπωλείο του Φερνάντο Πεσσόα,

ο Κ.Π. Καβάφης σκηνοθετεί την οριστική μορφή του»

.
.

σας ευχαριστώ πάρα πολύ
γιά την ευγένειά σας !
.
.
.
.
.

.
ολονυχτίς άκουγα δυνατό τον αέρα.
τα δέντρα έξω τρίζανε, βούιζε ο τόπος.
.
.
μου πήρε ακριβώς ένα χρόνο γιά ν' αρχίσω κάπως... ν' ανασυγκροτούμαι.
Γενάρη με Γενάρη, ένα χρόνο...
μου πήρε έναν ολόκληρο χρόνο, ίσαμε να καταλάβω πως είμαι πιά (?) λεύτερη.
πως έχω πάψει να είμαι γκαζωμένη και στην τσίτα όλο το εικοσιτετράωρο...
πως δεν κινδυνεύει το μυαλό μου να "καεί" απ' το φόρτωμα,
πως δεν δοκιμάζεται διαρκώς το νευρικό μου σύστημα χτυπώντας μπουνιές στα μαχαίρια,
παλεύοντας ολημέρα με το θηρίο την λερναία ύδρα - την κακότητα και τον παραλογισμό,
πως έπαψα να κελαηδάω "εκεί μέσα" σαν τον κούκο, που μονάχος τραγουδάει την άνοιξη...
μου πήρε ένα χρόνο, κι ακόμα φυσικά δεν είμαι σίγουρη γιά το πώς βαδίζω...
βαδίζω πάντως, σιγά - σιγά...
ίσως και να ξαναμαθαίνω να περπατάω...
.
.
.
χτες και σήμερα διάβασα τον "ευτυχισμένο πρίγκηπα", "το αηδόνι και το τριαντάφυλλο", τον "εγωιστή γίγαντα", τον "αφοσιωμένο φίλο" και την "τρομερή ρουκέτα".
κλασσικά, διαχρονικά, αριστουργήματα !
.
κι έπιασα σήμερα πάλι τον αγαπημένο μου Pierre l' Ermite.
μέσα στα χρόνια τον έχω διαβάσει αρκετές φορές. με ξεκουράζει. μιλάει γιά πράγματα που μ' αρέσουν... ξεχασμένα... γιά αγνότητα της καρδιάς, γιά την αγάπη της γης, την αγάπη των ανθρώπων, γιά ζωή άλλου είδους... γράφει πολλά και γιά τα ψηλά βουνά...
.
μόλις τον τελειώσω, λέω να ξαναπιάσω το "Μαράν Αθά"
"ο πάθος είναι να αγαπάς, χωρίς να φυλακώνεις"
.
τι κρίμα, που δεν βρήκες κάτι, κάτι μικρό, το οτιδήποτε,
κάτι τις, που θα μπορούσες ν' αγαπήσεις σε μένα...
.
.
.
.
.

.
ο καιρός μαλάκωσε κάπως...
απόψε δεν θέριζε ο αέρας. μες στα σοκάκια η παγωνιά ήταν υποφερτή.
φεύγω απ' εκεί, και το ηθικό μου είναι ψηλά. βλέπω ανθρώπους, κουβεντιάζω.
μαθαίνω απ' αυτούς. πλαταίνει ο ορίζοντας. εγώ εκπαιδεύομαι.
ένας αγώνας είναι η ζωή.
τι άλλο να πεις ; ένας αγώνας...
.
.
.
έψαξε και με βρήκε ξαφνικά απόψε ένας φίλος, απ' τα παλιά...
"πέρασα πολύ δύσκολη ζωή", ήταν η συμπυκνωμένη, μοναδική φράση που μου είπε, γιά να μου διηγηθεί πολλά χρόνια ζωής ...
"παίζεις πιάνο;" ρώτησα
"δεν παίζω, είπε, γιατί δεν έχω κάποιον να με ακούσει"
.
.
αν ήξεραν κάποιοι άνθρωποι πόσο κοντά τους είσαι, δίχως διόλου να μιλάς,
ή ακόμα κι όταν δε δίνεις κανένα σημείο ζωής...
και τι να πεις με τις φτωχικές λέξεις ;
.
.
.
.
τελείωσα το βιβλίο του Πιραντέλλο "tutto per bene".
δεν ήταν εξαιρετικό...
.
.
.
.
.

.
ξημερώνοντας της Υπαπαντής ...
.
.
.

.

Signature
foteini

.

Βαρομετρικό χαμηλό.

Ο βοριάς, που τ’ αρνάκια παγώνει και τα σπουργίτια...

Ένα σμάρι αγριοπερίστερα κάνει σχηματισμούς της θύελλας,ενώνεται, φτιάχνει μια μαύρη μπάλα,σκορπάει ξανά, συμμετρικά, τεντώνει φτερά, στροβιλίζεται, πλαγιάζει στο γκρίζο, ξαναμαζεύει, συμμετρικά πάντα, θυμάμαι τον Escher,κανονική διαίρεση επιπέδου.

Παλιά, κατέγραφα μέσα μου, κάποτε σημείωνα με μολύβι, η ομορφιά άφηνε απλά το χνάρι της στην καρδιά . Αυτό, παλιά...

Το σήμερα είναι αλλιώς. Το σήμερα, διαρρηγνύει την ερημία, σαν το μπουμπούκι απ’ τα τριαντάφυλλά μου, που ανακάλυψε ξάφνου το φως κι αφέθηκε ν’ ανοίγει τα πέταλα, και γίνεται ώριμο άνθος.

Αυτό όμως, παράγει μία νέα ερημία, απείρως οδυνηρή,
κανονική διαίρεση ζωής.
Σχάση.

Διότι το βαρομετρικό είναι χαμηλό και πουθενά δεν υπάρχει έστω και λίγο φως, να ευνοήσει την παραγωγή ομορφιάς. Και την ευλογημένη, της ζωής ωριμότητα.
Τίποτα δεν είναι παιχνίδι. Και τα σημάδια, πιό αληθινά απ' την αλήθεια την ίδια.
Και το πλήθος, πιό ερημικό από την ίδια την έρημο.
Και η απουσία, η σεπτή πραγματικότητα στη ζωή μας.
Οδυνηρά.Οι καιρικές συνθήκες αντίξοες.Πάγος στις άκριες των χωραφιών και σύννεφα μολυβένια.

SALVATORES

DEI
.
.
.
.
.

.

signature
foteini

.
Νεφροί και καρδία από μάρμαρο λευκό Πεντελικό
ή ίσως, σε άλλον ευγενή λίθο φθεγγόμενο, λαξευμένα,
κράτησαν ήδη από το φθινόπωρο του έτους 2010,
αυτήν την μικράν σημείωση στο ημερολόγιον ταξιδίου τους :
«όσο σε αγαπώ, σε ελευθερώνω»
Στο μεταξύ,
πορευόμαστε via deserto,
πάντα σε χρόνο παρόντα και ταυτοχρόνως χρόνο κατηργημένο,
τους πόδας γυμνούς στην χιόνα,
κρατώντας σταθεράν κατεύθυνση και προσανατολισμόν,
προς
Aldebaran.
:
:
:
:
:

.
σημειώσεις του απλού μου σημειωματάριου,
από την παράσταση...
.


΄΄Στο Καπνοπωλείο του Φερνάντο Πεσσόα,
ο Κωνσταντίνος Καβάφης σχεδιάζει την οριστική μορφή του΄΄


Ξυπνάει η Αλεξάνδρεια στην corniche.
Κοντά σε μια κατάφωτη προθήκη καπνοπωλείου.
Tabacaria, στην Αράπικη γειτονιά.

Ο Álvaro de Campos - Φερνάντο (Πεσσόα ;) μηχανικός στο "Εσπεράντζα", από τη Λισσαβόνα, με μπάρκο για το Σουέζ.

Ο Καβάφης ,
με τα χέρια του έγραφε αραβουργήματα στον αέρα.

(Δεν γνώριζα ότι ) ο Γρηγόριος Ξενόπουλος τον είχε συναντήσει στην Αθήνα.

Κανείς δεν ξέρει πού πονάς. Την πανοπλία σου, την έφτιαξες έτσι, ποιητή, που κανείς δεν ένιωσε πού πονάς.

Το μανιφέστο των φουτουριστών.

Σαν την καρδιά μου, που χτυπάει το ίδιο
στην αγρύπνια
και στον ύπνο.



Ομολογώ ότι το κείμενο της κυρίας Πόλυ Χατζημανωλάκη
μου άρεσε !
:
:
:
:
:

.
με κάνει κάπως κι αναθαρρώ το μάθημα.
δεν έχω ακόμα προσδιορίσει τι ακριβώς είναι αυτό που με κάνει κι αναθαρρώ, μα έτσι είναι...
τελειώνω το βραδάκι κι ύστερα φεύγω από κει παγωμένη μα χαρούμενη.
όχι χαρούμενη, αλλά με αρκετά ανορθωμένο το ηθικό.
ξυρίζει ο αέρας μες στα σοκκάκια.
τα σπιτάκια είναι χαμηλά. δεν έχει ψηλά κτίρια τριγύρω να κόβουν τον αέρα...
ντύνομαι ζεστά, φοράω παλτό, την καφέ ζεστή ρεπούμπλικα, και πλεχτά γάντια. την περασμένη βδομάδα είχα βάλει και τ' άρβυλα. κρατάνε μάλλον καλύτερη θερμοκρασία.
σήμερα, στο σχόλασμα ήρθε κι η Μαρία, και ήπιαμε μιά ζεστή σοκολάτα.
.
αύριο νωρίς - νωρίς θ' ανέβουμε με τη Μ., να δούμε το ξημέρωμα στον Υμηττό.
.
.
.
.
.

.

¨Ο δρόμος περνά από μέσα" στο Θέατρο Κ. Kουν

.

έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, σε σκηνοθεσία του Διαγόρα Χρονόπουλου
.
ερμηνεύουν :
Γιάννης Φέρτης, Μελίνα Ασλάνογλου, Αλίκη Αλεξανδράκη, Γιάννης Δρακόπουλος και Αλέξανδρος Πέρρος.
Σκηνικά-κοστούμια: Ελλη Παπαγεωργακοπούλου
.
μου άρεσε !
σας το προτείνω...
.
.

εορτή

σήμερα Τετ 25 Ιαν 12 :
.
Γρηγόρης, Γρηγορία, Γρηγόριος
.

Μαργαρίτα

.

.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ, ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ !
.
.
.
.
.
.

.

Έτσι και νυχτώσει, αρχινά η δική μου δεύτερη μέρα. Η πρώτη θέλει μπλάβα πέλαγα, η δεύτερη, τέσσερις τοίχους, χειρόγραφα και ποτό.
Ένα μαύρο δαιμόνιο, μα όλο λευκότη στην ψυχή, με σκουντάει στον ώμο, συγκρατεί το χέρι μου : «μη, όχι έτσι, αλλιώς», «όχι έτσι, αλλιώς». Να μη βγει κακός λόγος από το στόμα μου, να μη βγει παράπονο. Αυτό θέλει. Κι άλλα μικρά δαιμόνια, παρόμοια, μου εμφανίζονται κατά καιρούς, κρατώντας εικόνες, χρωματιστά γυαλιά, χάρτινα βαπόρια φωταγωγημένα. Είναι φιλικά, μου γνέφουν κιόλας, πότε πότε : «μην ακούς», «κάνε τη δουλειά σου», εδώ είμαστ’ εμείς». Μόνο άνωθεν το κουράγιο. Κι όχι πάντοτε. Είναι βραδιές όπου η στεναχώρια μόλις που χωράει. Πάει να σπάσει τους τοίχους. Μένω μόνος ώρες μπροστά σ’ ένα τετράγωνο παράθυρο κομμένο επάνω στο σκοτάδι. Δεν περνάει ούτ’ ένας άνθρωπος. Πουθενά κανένα φως.
……………………………………………………………………

Στη μοναξιά υπάρχουν κι εκεί, όπως μέσα στη γλώσσα, ιδιώματα. Το δικό μου πρέπει να ‘ναι της πλέον ακατοίκητης ερημονησίδας. Αλλιώς δεν εξηγείται πώς τα λόγια μου, ενώ τα κατευθύνω στο κέντρο των ενδιαφερόντων του κόσμου, ηχούν απόμακρα ή χάνονται ολότελα. Τα φωνήεντά μου, τα «ά» μου και τα «έ» μου, δε γίνεται, φαίνεται, να τα πιάσεις σε καμιά συχνότητα. Το πολύ ν’ ακούσεις κάτι σαν τραύλισμα κυμάτων επάνω στα βότσαλα.
.
.
.

οδυσσέας ελύτης

.

τα δημόσια και τα ιδιωτικά

.

εκδ. ίκαρος

.
.
.
.
.

.
.

να είναι ευλογημένη ετούτη η χρονιά !
.
γλυκειά να δειχτεί κι ευαίσθητη
.
προς όλα τα πλάσματα της γης ...
.
.
.
.

.
κοιμούνται όλοι - μέσα στην κιβωτό του Νώε...
ξάπλωσα κουρασμένη χτες βράδυ, η ώρα κόντευε δώδεκα, με πλήρη τεχνολογική εξάρτηση, καλώδια, βιβλία κ.τ.λ.
(μα, σαν να μην ήμουν καν εκεί...)
όπου άκουσα φωνές, άνοιξε η πόρτα κι ήρθαν μεσονύχτια επίσκεψη τα παιδιά.
ήρθαν γύρω - γύρω στο κρεββάτι, με φίλησαν κι έπειτα τους ξαπόστειλα...
όλη νύχτα άκουγα απ' την κουζίνα ατέλειωτες κουβέντες και ντούγκου - ντούγκου τα πιάτα,
κι όταν σηκώθηκα το πρωί κατάλαβα ότι παιδιά, σκυλιά, κοιμούνται όλοι αποσταμένοι, μέσα στην κιβωτό του Νώε...
σκέφτομαι, πως κι η μάνα μου μας άντεχε, τα παιδιά με όλους τους φίλους, τις παρέες μας, μέρα - νύχτα, ανοιχτό συνέχεια ήταν το πατρικό μας σπίτι.
πού να πάνε κι αυτά ;...
ακόμα κι οι δρόμοι, αφιλόξενοι κι απαίσιοι έχουν γίνει...
άστα λοιπόν να κοιμούνται όλα, προστατευμένα στην κιβωτό του Νώε...

.

Όταν είσαι υγιής, δεν σκέφτεσαι ότι μπορεί να σε βρει το κακό.

Δε λες «αυτό, μπορεί να συμβεί και σε μένα».

Δεν πάει ο νους σου στο κακό και είναι φυσιολογικό το να μην πηγαίνει...

Όταν είσαι υγιής, απλώς ζεις. Αυτό είναι το φυσιολογικό της ζωής, το να ζεις.

Να κοιμάσαι όταν νυστάζεις, να ξυπνάς όταν δεν χρειάζεσαι άλλον ύπνο,

να εργάζεσαι για να κερδίσεις το ψωμί της κάθε ημέρας,

να οργώνεις τη γη, να φυτεύεις το σπόρο,

να διαχειρίζεσαι τη θάλασσα με τους καρπούς της,

να φροντίζεις στα νοσοκομεία την υγεία των ανθρώπων με τα βάσανά της,

να υπηρετείς με στέρηση κι αφοσιωμένα τις τέχνες,

να δείχνεις στους ανθρώπους τη γραφή και την ανάγνωση,

να φροντίζεις τα ζώα,

να διοικείς με συνείδηση όπου χρειάζεται,

να εφευρίσκεις,

να ενημερώνεις τον κόσμο,

να συναναστρέφεσαι άλλους ανθρώπους,

να τους αγαπάς, να δουλεύεις γι αυτούς,

να σκέφτεσαι το Θεό,

να σκέφτεσαι ποιό είναι το καλό και ποιό είναι το κακό,

να διαβάζεις ή απλά να ακούς αυτό που άλλοι άνθρωποι σκέφτηκαν ή έζησαν,

να γεννάς με ωδίνες,

να μεγαλώνεις παιδιά,

να ερωτεύεσαι, να έχεις ανάγκη την ψυχή του άλλου και το άλλο σώμα,

να χαίρεσαι,

να θλίβεσαι,

να ελπίζεις,

να προσπαθείς,

να μάχεσαι,

τέτοιο θεϊκό πράγμα είναι η ζωή, που σε παίρνει και σε συνεπαίρνει και δε σ’ αφήνει να σκεφτείς το κακό, την αρρώστια και το θάνατο.

Όταν είσαι υγιής,

σου αρέσει να παίζεις, να τρέχεις, να βαδίζεις, να μιλάς, να γελάς, να κολυμπάς, να σκαρφαλώνεις, να φιλάς, να δίνεσαι, σου αρέσει να κλαις, να παραπονιέσαι, να προκαλείς, να θυμώνεις, να ερωτεύεσαι, να χαϊδεύεις, να μαλώνεις, να αγωνίζεσαι, να ζεις, να αναπνέεις, να ζεις, να εκπνέεις, να ζεις, να ακούς, να κοιτάζεις, να νιώθεις. Να σκέπτεσαι. Να νοιώθεις.

Όταν είσαι υγιής, δεν πάει ο νους σου στο κακό.

Ακούς το κακό που βρίσκει τον διπλανό σου και τον συμπονάς. Αληθινά λυπάσαι.

Μα εσύ, νοιώθεις δυνατός και άτρωτος. Εσύ, νοιώθεις τυχερός κι ωραίος. Νοιώθεις μάχιμος. Υγιής. Δυό χέρια, δυό πόδια, στέρνο γερό, καρδιά γερή, ανθεκτική νεφραμιά, μάτια, ακοή, αίμα που τρέχει σε δυνατές φλέβες.

Το βάσανο που βρίσκει τον διπλανό σου, σε αγγίζει για λίγες στιγμές, για λίγες ώρες ή για μέρες.

Δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς… Θα ήταν αφύσικο να είναι αλλιώς.

Σε συνεπαίρνει η ζωή, τη βάζεις κάτω και την ξεζουμάς. Τέλος. Ζεις. Τη βάζεις κάτω και την ξεζουμάς. Αυτό είναι «ζω».

Κι έτσι, είμαστε ανίκανοι οι άνθρωποι, να συλλογιστούμε τον παράγοντα «τύχη», που μπορεί από μια στιγμή σε άλλη να ανατρέψει τη δύναμή μας. Την κανονικότητά μας. Τη ζωή μας.

Λογικά ανίκανοι. Εντελώς φυσικά και φυσιολογικά ανίκανοι να φανταστούμε, να υπολογίσουμε ή να γνωρίσουμε εκ των προτέρων, τον παράγοντα «αρνητική τύχη».

H γνώση αυτή, θα ήταν αβάσταχτα επώδυνη.

.

.

.

.

.

.

.
έφτιαξα πιροσκί.
είναι δύσκολο στ' αλήθεια, να κρατήσεις μιά δίαιτα ...
.
ήρθε η Ιωάννα. μιλήσαμε χαμηλόφωνα, όπως πάντα τα νέα μας, οι δυό μας.
.
καληνύχταμικρέμουμότσαρτ
.
.
.
.
.

.
δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων σήμερα,
πρόκοψα κι έφτιαξα γιορτινά γλυκά.
το θέλουν τα παιδιά, δεν το ζητάν φυσικά, μα ξέρω πως το περιμένουν... μπορούσα δεν μπορούσα ζορίστηκα και τα φτιαξα.
τώρα στέκω εδώ, κρυώνει το αίμα μου, τα χέρια, τα πόδια μου.
έχω όρεξη να χύσω έναν τόνο δάκρυα, μα δεν το κάνω. τα ξαναστρέφω μέσα.
το απόγευμα είδα γιά τριακοσιοστή φορά την Μαίρη Πόππινς.
σε λιγάκι, πάμε γιά ύπνο, μικρέμουμότσαρτ.
.
.
.
.
.

.
Σάββατο, όλο το πρωί τριγύρισα ξέγνοιαστα με την Αννούλα. ήπιαμε μιά ζεστή σοκολάτα. με τις ώρες μέσα στον Ευριπίδη, χόρτασε το μάτι μου νέους τίτλους βιβλίων (και παλιούς).
σχετικά εορταστική έξω η ατμόσφαιρα, ο κόσμος αντέχει ακόμα και ζει με αξιοπρέπεια.
σα να έχει αρχίσει να αναπτύσσεται και ευρύτερα μιά αλληλεγγύη... έτσι καταλαβαίνω, από κουβέντες κι από εικόνες που βλέπω.
χτες που περπάτησα αρκετά στο δρόμο και στην αγορά, συνάντησα πολύ κόσμο γνωστό. πολλούς...
με ενθαρρύνει η αγάπη των ανθρώπων. κι η εμπιστοσύνη τους.
ειδικά όταν συναντώ μαθητές, μ' αγκαλιάζουν, μου λεν γιά τη ζωή τους... χτες μου παν και πράγματα που με συγκίνησαν...
είναι σαν μιά τονωτική ένεση όλο αυτό...
.
.
είμαι ευχαριστημένη που τελείωσα με τις στίβες μου.
κάθε σημείωση είναι στη θέση της και ξέρω πού μπορώ να την βρω.
κάθε βιβλίο είναι στη θέση του και ξέρω πού μπορώ να το βρω.
ήσυχα όλα, ταξινομημένα, τακτοποιημένα. τίποτα κατάχαμα.
φυσικά, υπάρχουν ακόμα πράγματα γιά ξεκαθάρισμα, μα τίποτα πιά δεν είναι μες τη μέση...
.
από βδομάδα, συν Θεώ, θα ανοίξω πάνω στο τραπέζι τη Βυζαντινή ιστορία, τον Ηρόδοτο, τον Θουκυδίδη και τη Βίβλο.
όπου κάτσει του μυαλού και της ψυχής μου η μπίλια...
έχω να φτιάξω και σημειώσεις γιά ελληνική γλώσσα...
.
φυσικά δεν έφτιαξα τίποτα χριστουγεννιάτικο εφέτος. μήτε γλυκά, μήτε μελομακάρονα, μήτε κουραμπιέδες, τίποτα...
αν έχω καλύτερη διάθεση, ίσως την άλλη βδομάδα. δεν θέλω να πιέζομαι κι άλλο.
.
σήμερα είναι Χριστούγεννα, μικρέμουμότσαρτ .
.
τα cantiques που μου μάθαινε η Τζούλυ από μικρή, αυτά τα ίδια, adeste fideles, minuit chretiens, τα μάθαινα κάθε χρόνο στα παιδιά και τα τραγουδούσαν στη χριστουγεννιάτικη γιορτή...
μιά χρονιά, η Κατερίνα ήταν έγκυος στην Τίλντα, πήγαμε και τ' ακούσαμε τα μεσάνυχτα στον καθεδρικό ναό του Würzburg. μαγικό ήταν !
τα κατέβασα απόψε και τ΄ακούω.
.
Κυριακή ολημέρα, θ' αφίσω να με περιποιηθούν.
το χρειάζομαι.
.
.
.
.
.
.

.

τα Χριστούγεννα της πριγκίπισσας
.

.
.

.
.
.
.
.

.
μία
και σήμερα
.
.
.
.
.

.
το χάραμα, ανάμεσα έξι με εξήμιση ξέσπασε καταιγίδα. μπόρα και χαλάζι. πλημμύρισε η γης.
άκουγα το νερό, το νερό που ξέρω, να πέφτει ασταμάτητα.
κι απ' το πρωί, η βροχή λέει σιγανά εκείνο το τραγούδι.
.
το ημερολόγιο Χριστουγέννων
δείχνει δυό μέρες γιά τα Χριστούγεννα...
γιά φαντάσου !
.
.
.
.

.
χάζεψα σήμερα την εξαίρετη πραμάτεια, που πουλάει ο Ιανός στο golden.
κάθε φορά που έτυχε να βρίσκομαι εκεί, άφισα ένα μέρος της καρδιάς μου στις καταπληκτικές - καλλιτεχνικές εκδόσεις !
η κορύφωση στην αισθητική των εκδόσεων ! πληρώνουν χορηγοί γιά να τυπωθούν έτσι αυτά τα βιβλία, έστω χορηγοί, μα το αποτέλεσμα αξίζει αληθινά τον κόπο !
.
πάμε νωρίς απόψε γιά ύπνο,
ακριβέμουμότσαρτ.
.
.
.
.
.
.

.
μου αρέσει που χειμωνιάζει,
αν και, η ζωή μας έχει γίνει ξαφνικά τόσο δύσκολη, που ο χειμώνας την επιβαρύνει δραματικά...
.
σχεδόν ποτέ δηλαδή δεν περίσσευε ρευστό, μα εφέτος δεν μιλάμε γιά "κανονικότητες".
μήτε γιά μεσαία φτώχεια.
μιλάμε γιά φτώχεια πραγματική, να είμαστε ψύχραιμοι λέω, να μη στενοχωριόμαστε, λέω, έτσι κι αλλιώς δεν είμαστε επιρρεπείς σε ανάγκες faux, μα τα βασικά πράγματα θα έπρεπε να μπορούμε να τα κάνουμε...
.
παρ' όλ' αυτά, βλέπω μιαν αξιοπρέπεια έξω, σηκώνουν το βάρος οι άνθρωποι, δουλεύουν - όσοι έχουν δουλειά -, να δούμε ως πού θα μας πάει αυτό...
θυμό έχω μέσα μου.
θυμό.
πώς άφισαν έτσι ανυπεράσπιστους τους ανθρώπους ;
πώς παίζουν έτσι πάνω στις πλάτες των λαών, της γης οι αλιτήριοι και τα καθάρματα ;
.
.
κάθισα απόψε στον καναπέ αγκαλιά με τους δίδυμους και είδα το "Λανσελότ, ο Πρώτος Ιππότης"
"μονάχα οι ανόητοι
ονειρεύονται
αυτό που δεν μπορούν να έχουν", είπε ο υπέροχος Sean Connery. C’est toi que je voulais, c’est toi qu’il me fallait,
ianoitiego.
.
.

.
.
.
.
.

.
ας είναι ευλογημένος ο Ερρίκος, που με έμαθε να αγαπάω το πιάνο.
ας είναι ευλογημένος ο νονός μου, που με έμαθε να αγαπάω το βιολί.
ευλογημένο να είναι το Παρίσι, όπου πρωτοαγάπησα το accordeon.
ευλογημένοι οι νεανικοί έρωτες, που μου μαθαν ν' αγαπώ τα πνευστά.
ο Πέτρος κι ο λύκος μ' έμαθαν ν' αγαπώ τα μπάσα.
στην Ανατολή αγάπησα το κανονάκι.
κι ευλογημένο ας είναι το μαντολίνο.
.
όσο κι αν μ' αρέσει η μουσική, όσο κι αν ζω μαζί της, δεν τα κατάφερα να μάθω.
παιδί, μ' έστελνε ο πατέρας μου να μάθω πιάνο κι εγώ το νου μου είχα στις κοπάνες...
τα μόνα μουσικά όργανα που έμαθα να παίζω καλά είναι οι μαράκες και το ντέφι ! α ναι, τίποτα άλλο.

Σάββατο βράδυ αργά
μόλις γυρίσαμε από μιά μουσική πανδαισία, οι τρεις μας με την Τίλντα και την Κατερίνα.
.
Ρεμπούτσικα και η Πρωτοψάλτη μαζί, πλαισιωμένες από την εκπληκτική ορχήστρα !
σε ορισμένα κομμάτια, μου θύμισαν τις μπάντες του δρόμου, ένα μουσικό ασκέρι στο δρόμο, ένα μπουλούκι μουζικάντηδες del sol.
έξοχη η μουσική της Ρεμπούτσικα. μουσική σα βαλκάνιο γιουρούσι, τρυφερό, ζωντανό, δυνατό και χαρούμενο.
.
.
.
Πέντε χρόνια σε ερωτεύομαι
κι άλλα τόσα που σε αγαπώ
Σε έχω και σε ονειρεύομαι,
ξυπνώ τις νύχτες να σε δω
και δεν ξέρω αν ομόρφηνες
απ' τα χάδια μου και τα φιλιά
κι αν ποτέ σου θα με πρόδινες,
να βρεις μιαν άλλη αγκαλιά
.
να 'σουνα αέρας να πιαστώ
και σκάλα του ουρανού να αναληφθώ
να 'σουνα μεθύσι και χορός,
γεφύρι το κορμί σου, να χτιστώ

Πέντε χρόνια σε ερωτεύομαι
μια ζωή πατώ, παραπατώ
σε χωρίζω, σε παντρεύομαι,
την ίδια χάρη σου ζητώ
πάμε κάπου που δεν πήγαμε,
μακρινά ας είναι ή κοντινά
σαν μια άγνωστη κυνήγα με
σαν ξένη φίλα με ξανά

να 'σουνα αέρας να πιαστώ,
και σκάλα του ουρανού να αναληφθώ
να 'σουνα μεθύσι και χορός,
γεφύρι το κορμί σου, να χτιστώ
.
.

μια ζωή πατώ, παραπατώ
.
.
.
.
.
.

.
όμορφα που πέφτει η βροχή σήμερα !
.
μιά γκρίζα συννεφιά έξω, μέσα, πάνω, παντού.
το ρυθμικό χτύπημα της βροχής στα τζάμια...
.

.
... κι όμορφη πού ναι απέναντι
η σκοτεινή πλαγιά του βουνού ...
.

.
.
.
.
στο Κυκλαδικό μουσείο από χτες, η έκθεση γιά την "άγονη γραμμή"
.
πολύ καλοστημένη ! ευφάνταστη !
ευχαριστηθήκαμε.
.

η Σύμη, η Χάλκη, το Καστελόριζο

η Τήλος, η Νίσυρος,

η Ρω

.

ήχος Βυζαντινός, πλάγιος

στο αρχιπέλαγος ...

.

.

.

.

.

.

.

.
πόσες φορές έχω πει, να πηγαίνω σε παζάρια βιβλίων και εκποιήσεις...
συνήθως όμως, όταν τυχαίνει, καθώς δεν περισσεύει χρήμα, λέω "ας μην πάω, γιατί δε θα μπορώ ν' αγοράσω και θα στενοχωρηθώ..."
.
σήμερα δεν πήγαινα προγραμματισμένη γιά βιβλία...
βρήκα όμως βιβλία που με ενδιαφέρουν, μπροστά μου , σε παζάρι, τόσο φθηνά σα να τα χαρίζανε, κι έτσι μπόρεσα κι αγόρασα μερικά.
.

.

Pierre Alechinsky

.

.
έχω όλο το απόγευμα πάνω στο γραφείο μου ένα σωρουλάκι,
το πασπατεύω, το αγγίζω, το μυρίζω, το ξεφυλλίζω, ψάχνω να βρω διάφορα σχετικά στο σύντροφο γούγλη,
είμαι πολύ ευχαριστημένη με την πραμάτεια μου, χαίρομαι τα καινούργια μου βιβλία.
δέκα τον αριθμό κι εκτός από τα δύο πρώτα, όλα τα υπόλοιπα είναι μεγάλα σχήματα ή τόμοι.
.
.
les voilà !

* Miro - petite encyclopédie de l' art - Paris 1960
.
* folio περί της τέχνης της αλχημείας
.
* affiches du cinéma francais - 100 affiches en couleur, plus de 125 en noir et blanc - Paris 1977
.
* Joan Miro - Fundacio Joan Miro - Barcelona 1983
.
* Les noces Catalanes - Barcelone / Paris 1870 - 1970 - centre d' art plastique contemporain, Paris 1985
"avec Picasso, Torres-Garcia, Gargallo, Gonzalez, Miro, Dali, Tapies... nés ou formés à Barcelone, le génie Catalan trouve son plein épanouissement à Paris."
.
* Miro - centre Georges Pompidou - Paris 2004
.
* Chagall - printed in Switzerland by the Skira Color Studios
.
* Van Gogh - éd. à Paris / Milan 1979 - 80
.
* ELUARD ET SES AMIS PEINTRES - centre Georges Pompidou - Paris 1983
απάνθισμα :
Hans Arp, Balthus, André Beaudin, Bellmer, Georges Braque, Marc Chagall, Chastel, Salvador Dali, Giorgio de Chirico, Paul Delvaux, Cícero Dias, Dominguez, Jean Dubuffet, Marcel Duchamp, Max Ernst, Jean Fautrier, Leonor Fini, Alberto Giacometti, Gilot, Juan Gris, Stanley William Hayter, Jean Hugo, Valentine Hugo, Humphrey Jennings, Paul Klee, Labisse, Henri Laurens, Fernand Leger, André Lhote, Dora Maar, Rene Magritte, Man Ray, Andre Masson, E.L.T. Mesens, Joan Miro, Roland Penrose, Picabia, Pablo Picasso, Yves Tanguy, Raoul Ubac, Jacques Villon, Gérard Vulliamy.
βλέπω ότι θα βρούμε εξαιρετικά πράγματα μέσα σ' αυτόν τον τόμο...
.
και τέλος
* Alechinsky (derrière le miroir) - galérie Maeght - Paris 1981
ένα καλλιτεχνικά εκπληκτικό έντυπο, που περιμάζεψα - άρπαξα στο φτερό
και έχει πίσω την εξής σημείωση :
la couverture, les pages 4-5, 7, 9, 12-13, les ornements e.t.c., tracés au pinceau sur du papier translucide puis isolées directement sur plaque d' imprimerie, ont été traités par Pierre Alechinsky...
.
.
αυτά, αξιότιμοί μου,
.
σας ασπάζομαι, F.
.
.
.
.
.
.

.
ΟΙ ΟΙΚΟΙ (!)
και πώς οι (η) πολιτικοί (ή) είναι εντελώς ΟΜΗΡΟΙ των αγορών...
.
.
.

Η ανοχή των οίκων - Ελευθεροτυπία
.

βρε, κανονικούς νταβατζήδες
που βάλαμε πάνω απ' το κεφάλι μας !
.
.
.
.
.
.
.

.
ανεβήκαμε στο βουνό με την ξαδέρφη μου, Δευτέρα χαράματα.
το έτσουζε, όχι χοντρό κρύο, αλλά αγιάζι και υγρασία. δεν μπορώ απάνω στο βουνό να φοράω σκούφο ή καπέλο. μήτε βαρειά ρούχα, μήτε γάντια. θέλω να παίρνω τη δροσιά με όλους τους πόρους απ' το δέρμα, απ' το κεφάλι μου, ν' ακούν τ' αυτιά μου καλά τους ήχους, τα σουρσίματα, τα κελαηδίσματα, όλα. νάναι ελεύθερα τα αυτιά και τα χέρια μου.
ορίζω το δρόμο, ορίζω το βήμα μου, ο δρόμος έχει απαλές ανηφόρες, κατηφόρες, χώμα, πέτρες κι ύστερα άσφαλτο κι ύστερα πάλι χώμα και πέτρες. ακολουθώ το δρόμο. βλέπω από πολύ μακριά τις ανηφοριές και τα στριφογυρίσματα και λέω εκεί πηγαίνω, από κει θα περάσω, θ' ανέβω από κει, από κει θα κατέβω.
όλα είναι καταπράσινα. έχει ακόμα ανθισμένες κυκλαμιές. παρ' όλ' αυτά, είναι εμφανής η ανομβρία. οι κουμαριές, που πέρσι τέτοιον καιρό ήσαν γεμάτες κατακόκκινο καρπό, είναι φέτος σκέτο πράσινες, δίχως κούμαρα. δεν έδεσαν αρκετό και γερό καρπό.
ένα σύννεφο απέναντί μας καθισμένο πάνω στην Πεντέλη.
περπατάμε κουβεντιάζοντας άλλοτε, σιωπώντας άλλοτε.
.
.
.
σήμερα Τρίτη, είχα να φροντίσω αρκετά παιδιά.
το έκανα όσο καλύτερα μπορούσα.
ήρθαν μεσημεράκι κι έφυγαν βράδυ, θά ταν 10 η ώρα.
.
.
je m'enferme et j' avale ma solitude
(elle m' avale aussi)
.
.
.
.
.
.

.
νύχτα Κυριακή, 1 η ώρα
.
μόλις έβγαλα βόλτα το μανάρι.
έχει έναν τόσο ξάστερο ουρανό έξω ! όλα τ' αστέρια ένα - ένα, είναι σα ζωγραφιστά !
χαμηλά έχει υγρασία, πούσι και τσουχτερό κρύο.
τριγύρω μυρίζει ξύλα που ανάβουν.
.
ευλογημένη θ' αρχίσει η εβδομάδα μας αύριο, με βάδισμα στο βουνό πουρνό - πουρνό...
.
πάμε γιά ύπνο mikremouagapimenemozart ?
.
.
.
.

Επιστροφή στην απολυταρχία (26/11/2011)

.

Επιστροφή στην απολυταρχία (26/11/2011)

γράφει ο ΚΙΜΠΙ.
και προφανώς είναι αληθές...
.
το αφεντικό,
που τις προάλλες είχε πει "θα σας πληρώνω το μισό μισθό κάθε ΕΝΑΜΙΣΗ ΜΗΝΑ"
χτες, που έφτασε ο ενάμιση μήνας, δήλωσε :
"δεν έχω λεφτά τώρα... θα σας πληρώσω πριν τα Χριστούγεννα"
.
στο μεταξύ,
οι άνθρωποι κάθονται στη δουλειά απλήρωτοι
και στο μεταξύ,
κυκλοφόρησε ανάμεσά τους το νέο, ότι αυτός δεν έχει χρήμα να τους πληρώσει γιατί αγοράζει επιχειρήσεις που ήδη βάρεσαν κανόνι (!)
.
.
.
.
σήμερα έφυγε ο Χρήστος. ετών 50.
έμεινε ξερός, γιατί τον πίεζε, λέει, η τράπεζα.
με το Χρήστο μεγαλώσαμε από παιδιά, δυό απέναντι πόρτες.
αυτός ακολούθησε το εμπόριο, σαν τον παππού και τον πατέρα του, μα έπεσε, λέει, στο λάθος να χρωστάει χρήμα στην τράπεζα...
η συνέχεια, θα παιχτεί τη Δευτέρα, στο Πρώτο νεκροταφείο.
.
ρε σεις μπαγάσες, ελέγξτε κάπως το σύστημα !
τι θα γίνει ; κεφαλικό φόρο θα πληρώνουμε από δω και πέρα ;
βάλτε και κανα χέρι στους ιδιώτες...
εδώ γίνεται μ' αυτούς το μεγάλο φαγοπότι, ό, τι έκαναν δηλαδή οι μαυραγορίτες στην κατοχή...
.
βάλτε και κανα χέρι σε όποιους αλιτήριους,
σε όσους βρυκόλακες ρουφάν το αίμα του κοσμάκη.
ΒΟΓΓΑΕΙ Ο ΙΔΙΩΤΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ. ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΚΟΥΤΕ ; ΚΟΥΦΑΜΑΡΑ ΕΧΕΤΕ ;.
συνέχεια περί άλλα θα τυρβάζετε και θα σφυράτε αδιάφορα ;...
.
.
.
.
.
.
.