στην πεζούλα...

μονάχα εσύ,  
mikremouMozart,
μπορείς να ξέρεις,
πόσο πολύ μου αρέσει όλο αυτό
και πόσο πολύ με ενθουσιάζει!

γι αυτό χρειάζομαι να βρίσκομαι εδώ τις Κυριακές των Βαϊων !
γιατί, η μεγαλύτερη μουσική παρέλαση - λιτανεία 
της χρονιάς εδώ, γίνεται  αυτήν την ημέρα, 



εις ανάμνησιν του θαύματος
τ' Αγίου, 
της σωτηρίας του νησιού 
από την πανώλη...

τα κόρα, οι σκόλες, τα φλάμπουρα, πάραπίσω τα βενετσιάνικα φανάρια...

πρόκειται γιά μιά αληθινά μαγική εαρινή εορτή,
όπου συμμετέχουν όλες - και οι 18 φιλαρμονικές του νησιού,
με πρωταγωνιστές βέβαια πάντα τις 3 μεγάλες,

την "Παλαιά"
τον "Μάντζαρο" και
τον "Καποδίστρια".

ένα επί πλέον καλό, είναι ότι κάθε τέτοια μέρα υπάρχουν ακόμα ελάχιστοι εκδρομείς στο νησί, την γιορτή και την πομπή ακολουθούν κυρίως οι ντόπιοι, έτσι, μπορείς να κινηθείς άνετα με τα πόδια από δρόμο σε δρόμο και να το απολαύσεις, χωρίς στρίμωγμα, σπρωξίδια και κυκλοφοριακή συμφόρηση...

εφέτος, είχα την τύχη να παρακολουθήσω και κάτι άλλο, σπάνιο, 
οι 3 μεγάλες μπάντες παρήλασαν μαζί, παίζοντας από κοινού march.

είναι η τρίτη φορά στην ιστορία τους που το κάνουν αυτό,
μία φορά το 1930,
δεύτερη φορά το 1994 στην Σύνοδο Κορυφής και
τρίτη φορά σήμερα, mikremouMozart!

εννοείται ότι δεν έχασα μήτε ένα βήμα τους, έτρεχα ξοπίσω σαν κάτι αλητάκια, παιανίζοντας κι εγώ τις μάρτσιες μες στο μυαλό μου...

Κατά τα άλλα, επιβεβαιώνω και σταθεροποιώ την άποψή μου, γιά την μαζική κουλτούρα των ανθρώπων εδώ , στη μουσική
καθώς και την άποψή μου, ότι εδώ η κλασική μουσική είναι μιά λαϊκή υπόθεση, εννοώ μιά διαρκής υπόθεση που αφορά όλους, και που διαρκώς ευτυχώς ανανεώνεται, μέσω της νέας γενιάς...  


μικροί και μεγάλοι εν δράσει, στις 18 Κερκυραϊκές μπάντες :

είναι σαφές ότι η παράδοση ανανεώνεται...

η επιτομή της ανανέωσης !

Ιάσωνος, Σωσιπάτρου

οι μικροί τυμπανιστές !

"...........................

ξαφνικά
πίσω από να δέντρο
εμφανίζεται αυτός !
μία παράξενη μίξη ανθρώπου, εξωγήινου !
στο κεφάλι του για καπέλο φοράει
μισή φλούδα από πεπόνι
οι ρίγες απ’ το πουκάμισό του ζωγραφισμένες πάνω στο σώμα του
και για παπούτσια δύο σόλες μισοφαγωμένες.
Κρατά στα χέρια του από ένα σημαιάκι.
Μάλλον τον βλέπω μόνο εγώ να περνάει ανάμεσα από το πλήθος…Γύρω μου όλα διογκώνονται, μεγενθύνονται
Κι εγώ προχωρώ σ’ ένα παραλήρημα από φώτα, ήχους οσμές…
Τότε αυτός με πλησιάζει, μου χαμογελά,
Μου δίνει ένα σημαιάκι και χάνεται στο βάθος, σιγοτραγουδώντας."

le navire 

et voilà,

 τα τρία χρώματα  παρελαύνουν μαζί, !

παιανίζοντας

 ξοπίσω το αλητάκι, πιστός ακόλουθος...

πρόκειται γιά λαϊκή υπόθεση !

κι είναι μιά ομορφιά τση ζωής, 
μιά ανάσα τση ψυχής 
και μιά γιορτή όλη ετούτη εδώ η βουρλισιά!

Χαίρε , φιλοσόφους ασόφους δεικνύουσα ˙

Χαίρε, τεχνολόγους αλόγους ελέγχουσα.

Χαίρε, ότι εμωράνθησαν οι δεινοί συζητηταί ˙

Χαίρε, ότι εμαράνθησαν οι των μύθων ποιηταί.

Χαίρε, των Αθηναίων τας πλοκάς διασπώσα ˙

χαίρε, των αλιέων τας σαγήνας πληρούσα

από τον Ακάθιστο Ύμνο

Χαίρε η που πατείς και τα σημάδια σβήνονται

Χαίρε η που ξυπνάς και τα θαύματα γίνονται

Χαίρε του παραδείσου των βυθών η Αγρία

Χαίρε της ερημίας των νησιών η Αγία

Χαίρε η ακριβοσπάθιστη και σεμνή

Χαίρε η προφητικιά και δαιδαλική

Από το “Άξιον Εστί”

του Οδυσσέα Ελύτη

Με ενδιαφέρει "η Παναγιά της Θάλασσας", 
του Καταλανού Ιλδεφόνσο Φαλκόνες, 
σε ωραία μετάφραση της Αγαθής Δημητρούκα !

Με ενδιαφέρει πολύ, αφ΄ενός λόγω της αγαπημένης μου Καταλονίας - Βαρκελώνης,
αφ' ετέρου γιά την Ιστορία αυτή καθ' εαυτή, που από μαθήτρια την γνώριζα, κατόπιν τη δίδαξα, χωρίς όμως ποτέ να έχω προσλάβει γι αυτά, τέτοια λεπτομερή γνώση...


Μεσα στο μυθ ιστόρημα, αναφέρεται :

Πώς ήταν οχυρωμένες κι οργανωμένες οι πόλεις στον Δυτικό μεσαίωνα.

H Φεουδαρχική ολιγαρχία.

Η ζωή των χωρικών κι ο φεουδάρχης *

Δουλοπάροικοι. Δικαιώματα ζωής και θανάτου των αστών  πάνω στους σκλάβους.

Μέσα από ποια διαδικασία οι χωρικοί είχαν την ευκαιρία να ανακηρυχθούν  ελεύθεροι πολίτες (recognoverunt  proceres).

Η κοινωνική θέση των Εβραίων στην Ισπανία του 1300.

Δημόσια ζωή. Συνοικία χαλκωματάδων, συνοικία αγγειοπλαστών-κεραμοποιών , αργυροχόων, αρτοποιών, καπελάδων, σπαθοποιών, δρόμος των εμπόρων μεταξιού, σιδεράδικα, αργυραμοιβοί, βαμβακέμποροι, κρεατέμποροι, κρασέμποροι, τυρέμποροι, οι αγορές. Εμπορική εξάπλωση. Δημιουργία αστών.

Εργαστήρια, μαστόροι, τεχνίτες και μαθητάδες. Σωματεία.

Η Μεσόγειος της εποχής. Εμπόριο και ισχύς. Γένουα, Βενετία, Πίζα, Μασσαλία, Καταλονία-Βαρκελώνη.

*  Ο αφέντης μπορούσε να απαιτήσει όρκο από το δούλο του, οποιαδήποτε στιγμή.

Είχε δικαίωμα να παίρνει ένα μέρος από το βιός του αν αυτός πέθαινε χωρίς διαθήκη ή, όταν όριζε το παιδί του κληρονόμο, αν ήταν στείρος, αν η γυναίκα του διέπραττε μοιχεία, αν έπιανε φωτιά η αγροικία, αν την υποθήκευε, αν τελούσε γάμο με δούλο άλλου αφέντη και, φυσικά, αν ήθελε να τον εγκαταλείψει.

Ο αφέντη ς μπορούσε να κοιμηθεί με τη γυναίκα του δούλου του την πρώτη νύχτα του γάμου τους.

Μπορούσε να ζητήσει τις γυναίκες  των δούλων του για να θηλάσουν τα παιδιά του ή να πάρει τις κόρες τους για υπηρέτριες στον πύργο του.

Οι δούλοι ήταν υποχρεωμένοι να δουλεύουν δωρεάν στα χωράφια του αφέντη, να συμβάλλουν στην άμυνα του κάστρου, να πληρώνουν μέρος από τα προϊόντα των αγρών τους, να φιλοξενούν τον αφέντη ή τους απεσταλμένους του στα σπίτια τους και να τους ταϊζουν κατά τη διάρκεια της παραμονής τους, να πληρώνουν για τη χρήση δασών και βοσκοτόπων, να χρησιμοποιούν, με προκαθορισμένο αντίτιμο, το σιδεράδικο, το φούρνο και το μύλο του αφέντη και να του στέλνουν δώρα τα Χριστούγεννα αλλά και σε κάθε γιορτή.

Και τι να πούμε για την Εκκλησία ;

“Μοναχοί, καλόγεροι, παπάδες, διάκονοι, αρχιδιάκονοι, μητροπολίτες, αβάδες, επίσκοποι, όλοι τους είναι ίδιοι με τον κάθε φεουδάρχη αφέντη, που μας καταπιέζει !  Απαγορεύουν ακόμα και το σχήμα σε μας τους χωρικούς, για να μην ξεφύγουμε από την γη και για να συνεχίσουμε να είμαστε δούλοι!”

Με γοητεύει,

με ενδιαφέρει αυτή η γνώση...

αναντάμ παπαντάμ !...

Ωχ, πόσο πολύ μου άρεσε, 
που ο Παπουτσωμένος Γάτος κι ο Χάμπι Ντάμπι σκαρφάλωσαν 
πάνω στην Φασολιά του Τζάκ !

τάδε (μεταξύ άλλων...) έφη Stephen Hawking :

"Γεννήθηκα 300 χρόνια μετά τον θάνατο του Γαλιλαίου...

Σ΄ ένα Σύμπαν αμετάβλητο φαντάζεται κανείς  ότι ο Θεός το δημιούργησε οποιαδήποτε στιγμή.

Αντίθετα, αν το Σύμπαν επεκτείνεται, θα έπρεπε για φυσικούς λόγους να υπάρχει μια αρχή.

Ένα επεκτεινόμενο Σύμπαν δεν αποκλείει  Δημιουργό , αλλά θέτει όρια ως προς τον χρόνο της δημιουργίας.  

… Βλέπω μεγάλους κινδύνους μπροστά …

Τώρα έχουμε την τεχνολογία για να κάνουμε ό, τι  θέλουμε .

Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τη δύναμη αυτή για να καταστρέψουμε τους εαυτούς μας ή τον πλανήτη.

Κινδυνεύουμε να αυτοκαταστραφούμε από την απληστία και την ηλιθιότητά μας .

Ελπίζω να φανούμε σοφοί και να τη χρησιμοποιήσουμε για να εξαπλωθούμε και να αποικήσουμε τον Γαλαξία.

Άμα καταφέρουμε να επιβιώσουμε στα επόμενα μερικά εκατοντάδες χρόνια, τότε θα μπορέσουμε να εξαπλωθούμε στο διάστημα.

Έτσι, μια μεμονωμένη καταστροφή, δεν θα αφανίσει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος."

Την Βίβλο σκέφτομαι.

Τον Ιούλιο Βέρν σκέφτομαι.

Το "Αν ο ήλιος πεθάνει" της Φαλάτσι σκέφτομαι.

Την "Κόμη της Βερενίκης" του Γραμματικάκη σκέφτομαι.

... εἰς ὀσμὴν εὐωδίας πνευματικῆς ...

πόσο καλό μου κάνουν

οι βόλτες τριγύρω απ' τον βράχο !

"Η πιό σκοτεινή ώρα", 

όπου η Ιστορία ενδιαφέρουσα,
έργο συμπληρωματικό -σε κάποια σημεία- της Δουνκέρκης,
και
ιδιαίτερο ως προς την 
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ και ΕΡΜΗΝΕΙΑ 
του Γκάρι Όλντμαν - Τσώρτσιλ ! 

Κοντά η αγαπημένη  Κριστίν Σκότ Τόμας

Ώρες ώρες δεν είμαι καθόλου καλά... καθόλου !
Απελπίζομαι γιατί
Δεν ξέρω τίποτα.
Δεν γνωρίζω τίποτα.
Δεν έχω διαβάσει τίποτα.
Δεν έχω κατανοήσει τίποτα.
Όλο λάθη.
Δεν έχω μάθει τίποτα.
Δεν ξέρω τίποτα, τίποτα...

Με πιάνει ένα άγχος 
μιά αγωνία
μιά απελπισία... 
Ώρες ώρες δεν είμαι καθόλου καλά.

Βγήκαμε από το Polis Art Cafe, όπου η Διώνη παρουσίασε ένα βιβλίο της.

Ανεβήκαμε την οδό Πεσμαζόγλου, διασχίσαμε κάθετα την Πανεπιστημίου και πήραμε την στροφή, ν' ανέβουμε την Ιπποκράτους.

Τους δρόμους αυτούς, τους γνωρίζω σαν την τσέπη και σαν την χούφτα μου...

Εδώ μεγάλωσα, σχολείο πρώτα, σχολή έπειτα, εκεί όλες οι βόλτες μας, όλα τα όμορφα, τα εύκολα, τα δύσκολα, τα πολύ δύσκολα, η ζωή, οι παρέες, όλες οι νεανικές μας αλητείες εκεί...

Περπατήσαμε χτες αλα μπρατσέτα με τον Στέλιο. Νύχτα. Πίσω μας ερχόταν η Κατερίνα κι η Σούζη.

Όσο είμαστε ακόμα επί της Πανεπιστημίου, και πριν στρίψουμε στην Ιπποκράτους, άρχισε να μου μυρίζει... Λιβάνι !

- Στέλιο, μου μυρίζει λιβάνι, του λέω...

Παίρνουμε την στροφή γιά Ιπποκράτους. Ο δρόμος μοσχομύριζε σαν εκκλησία !

- Έχει εδώ πάνω καμμιάν εκκλησία ;

- Θετικά όχι !

Στον αέρα πλανιέται λιβανωτός... Θολούρα, ελαφρύ συννεφάκι ... Και ψαλμωδίες, πολλές ψαλμωδίες...
- Έχει εδώ πάνω καμμιάν εκκλησία ;
- Όχι, λέμε !

Περπατάμε λίγο ακόμα. Έπειτα, ακούγεται και κουδούνισμα θυμιατού... 
Ξάφνου, διακρίνουμε μιά κίνηση μες τα σκοτάδια ! Λίγο πιό πάνω, στον πλαϊνό τοίχο της Εθνικής Βιβλιοθήκης κι έξω ακριβώς από το θέατρο "Ακροπόλ", μιά ομάδα 15, 20 άτομα, με ψαλτήρια, αγιαστούρες και θυμιατά στα χέρια, ψέλνουν τον εξάψαλμο στο θέατρο !
Σηκώνουμε ψηλά το κεφάλι. Το έργο είναι "Jesus Christ Superstar " !

Οι δυό μας έμπροσθεν εννοήσαμε και προχωρήσαμε ίσια τον δρόμο μας. Τα δυό κορίτσια όπισθεν είχανε φαίνεται όρεξη γιά κουβέντα...
- Γιατί ψέλνετε και θυμιάζετε ; ρώτησαν τους εξορκιστές του κακού...
- Γιατί σ' αυτό το έργο λένε ότι ο Κύριος είχε σχέσεις με τη Μαρία Μαγδαληνή!  Προσβάλλουν τον Κύριο ! τις ενημέρωσαν οι αγανακτισμένοι εξορκιστές του κακού...


Ω, μάμα Ελλάdα !
Ω, μάμα Ελλάdα !

Είδα απόψε τους "ΗΡΩΕΣ", του Ζεράλντ Σιμπλερά 

και πραγματικά απήλαυσα , γιά την ακρίβεια όχι το ίδιο το έργο, αλλά
τις ερμηνείες των

Γιάννη Φέρτη, 
Δημήτρη Πιατά και 
Ιεροκλή Μιχαηλίδη.

"πώς βρέθηκα εδώ ούτε που ξέρω..."
τι τραγούδι !

Πίνεις ήσυχα τον καφέ σου, παίρνοντας βαθειές ανάσες !...

Δυό σχεδόν ώρες περπάτημα στο βουνό.
Ζωηρό πράσινο όλα, τα Globularia alypum (στουρέκι) άνθισαν.

Πλήρης διαύγεια στο λεκανοπέδιο, 
αν απλώσεις το χέρι αγγίζεις το λιμάνι του Πειραιά, όπου μετρήσαμε με την Σ. τουλάχιστον 15 καράβια αρόδο.

Τρείς πολύ καλές ταινίες είδα τελευταία...

- Το πάρτυ !

Ψυχολογικά δυνατό, μου θύμισε θεατρική παράσταση, ατού του η Κριστίν Σκοτ-Τόμας, που είχα λατρέψει στον "Άγγλο ασθενή" ...
"Ο Άγγλος ασθενής", η καλύτερη απ' όσες έχω δει, κινηματογραφική ταινία - γιά τα δικά μου βέβαια γούστα !


- Η αόρατη κλωστή !

Έκτακτο ! Το περιβάλλον, η ατμόσφαιρα, οι χαρακτήρες !
Ο χαρακτήρας ! Οι εμμονές του, οι αδυναμίες του, το ταλέντο, η δύναμη...
Η ακριβή ομορφιά της ταινίας...


- Βικτώρια και Αμπντούλ !

Ευλογημένες ας είναι οι ανορθόδοξες σχέσεις !...




κατά τα άλλα, μάλλον πλησιάζει η θηριώδης άνοιξη...
μοσχοβολάν οι βολβοί στη γλάστρα μου !

ανθίζουν τα γαρούφαλα μου

τα τριαντάφυλλα και οι τσιντόνιες 
κομμένα απ' τον απέναντι κήπο

Πάρνηθα. Ύστερα Υμηττός.
Δυό ώρες σήμερα έντονο περπάτημα στο βουνό.

Αναρωτιέμαι (ή φοβάμαι ;) μήπως γίνομαι κάπως... μονόχνωτη.
Βγαίνω διαρκώς, συναντιέμαι με φίλους, μα αν κατά τύχη προκύψουν καινούργιοι, άγνωστοι, αδιάφοροι ή φασαριόζοι στις παρέες, τότε δεν συμμετέχω, μένω σιωπηλή, παγερά αδιάφορη, έως ενοχλούμαι, και κάνω προσπάθεια να μην δείξω ενόχληση, έως  αγένεια...

Καιρό τώρα διαβάζω τις "Ιστορίες γιά την Ιστορία".
Δεν προχωρούμε όμως... Πώς να προχωρήσουμε, αφού το πιάνω και το ξαναπιάνω απ' την αρχή... Απολαμβάνω, μαθαίνω.
Πολλές φορές απ' την αρχή την κάθε παράγραφο, κι άντε πάλι ξανά όλο απ' την αρχή...  Πάλι και πάλι... Πώς να προχωρήσουμε έτσι ;...

Λεπτή, κομψή, ευρηματική και έξυπνη η σκηνοθεσία της Όλιας Λαζαρίδου
στον "Γάμο του Καραχμέτη" !
Καλές κι οι ερμηνείες των δύο ηθοποιών, της κοπέλας ιδιαίτερη !
Δεν θα μιλήσω φυσικά γιά το έργο του Παπαδιαμάντη...

Ευχαριστήθηκα την παράσταση, στο "Από Μηχανής Θέατρο" !
Και τη γλώσσα !...

Αχ ! η γλώσσα ...

Με πόσην ανακούφιση παρακολουθώ τις δημόσιες κουβέντες κάποιων σύγχρονων ανθρώπων, που είναι - γιά μένα - φωτισμένοι...
Κάθε κουβέντα τους, μου είναι κι ένα θάρρος, κάθε κουβέντα τους κι ένα ξεμπέρδεμα στο κουβάρι που ζούμε, κάθε τους κουβέντα και μιά ουσιαστική, αληθινή γνώση ζωής...
Φιλόθεος Φάρος, Κώστας Γεωργουσόπουλος, Χρήστος Γιανναράς, Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, Μαρία Ευθυμίου, Στέλιος Ράμφος, κάποιοι ευλογημένοι εν ζωή ποιητές, κάποιοι ελάχιστοι ακόμα πανεπιστημιακοί, κάποιοι ελάχιστοι καλλιτέχνες, η κυρία Διονυσία στο χωριό, αγρότισσα, ετών 80 plus, με μιά συμπυκνωμένη λαϊκή σοφία μέσα στο μυαλό της...  

Τι τύχη είναι, που έχουμε ακόμα μερικούς τέτοιους ανθρώπους !
Δοτικούς, ανοιχτόμυαλους, άφοβους, μακριά απ' τ' αγριεμένα πλήθη ...







 

Il y a des mots qui font vivre Et ce sont des mots innocents Le mot chaleur et le mot confiance Amour justice et  le mot liberté Le mot enfant et le mot gentillesse Et certains noms de fleurs et Certains noms de fruits Le mot courage et le mot découvrir Et le mot frère et le mot camarade Et certains nom de pays de villages Et certains noms de femmes et d'amis. Paul Eluard ( 1895-1952)

Γεγονότα της πρώτης νιότης μας, εκεί γύρω στα 1975,

ζωντανός ο απόηχος του πολέμου στο Βιετνάμ, 
δυνατά τα αντιπολεμικά κινήματα - κυρίως ανάμεσα στους νέους -, 

"τι θέλουν τα παιδιά μας στα Βιετνάμ ; !", 

έτσι κάπως γνωρίσαμε την Ινδοκίνα, Χο Τσι Μιν, 
το Ανόι, η Σαϊγκόν, οι ορυζώνες, οι βάλτοι, ο ποταμός Μεκόνγκ, 
" Τώρα, κρυμμένος στο ποτάμι, ανασαίνεις, Φο Μι Τσιν, ανασαίνεις με καλάμι", 
η ζούγκλα, οι βόμβες Ναπάλμ, οι πυρπολήσεις,

"στο Βιετνάμ πυρπόλησαν το ρύζι", 

οι Βιετκόνγκ, η σφαγή του Μάι Λάι, η φωτογραφία ενός γυμνού κοριτσιού, που τρέχει στο δρόμο κλαίγοντας, κάνει το γύρο του κόσμου, οι πνιγμοί, τα βασανιστήρια, οι ενέδρες, το ξεπάστρεμα του άμαχου πληθυσμού, το Ντιεν Μπιέν Φου, οι φιλειρηνικές διαδηλώσεις, η ριζοσπαστικοποίηση μεγάλου μέρους της τότε Δυτικής κοινωνίας, οι πολεμικοί ανταποκριτές, η Οριάνα Φαλάτσι και το "Βιετνάμ" της, η αντιμιλιταριστική κουλτούρα της εποχής, οι μουσικές, οι ταινίες...  


με αυτό το background καταγεγραμμένο στον σκληρό δίσκο μέσα μου,
ευχαριστήθηκα πάρα πολύ την ταινία The Post ! 

Και μαγεύτηκα από την εκπληκτική ερμηνεία των ηθοποιών !

Η κινηματογραφική "Ψυχή και το σώμα", κατά Ουγγρική εκδοχή,
πολλοί συμβολισμοί, 
ενίσχυσε κατά κάποιον τρόπο την πεποίθησή μου, γιά την ολιστική θεώρηση του συνόλου.
Ένα, ενιαίο, μοναδικό, ομοούσιο, αδιάσπαστο σύνολο. Η ψυχή και το σώμα !  
Έπαιξε κι ένα τραγούδι μέσα, ένα και μοναδικό, όπου άκουσα τον στίχο 
"nothing to say"...
Δεν ξέρω αν είναι εύκολο να εννοήσει κανείς το rien à dire... 
Καμμιά φορά, το άφατο είναι σπουδαιότερο όλων. 
Καμμιά φορά, το άφατο μπορεί και περικλείει ΤΑ ΠΑΝΤΑ εντός του...
Καμμιά φορά, φτωχές είναι οι λέξεις...

"Φωτισμένη" ξεκίνησε η ημέρα σήμερα ! Στις 6 ή στις 7 το πρωί - δεν πρόσεξα ποιά ώρα ήταν  - συζήτηση Βασίλη Βασιλικού, στο κανάλι της Βουλής, με τον σκηνογράφο - σκηνοθέτη Γιάννη Κόκκο.
Άκουσα πράγματα - αναδρομή στην σκηνογραφία από την αρχαιότητα έως σήμερα -, που ποτέ φυσικά δεν είχα ξανακούσει...
Μοναδικά σκηνικά τα αρχαία θέατρα, σκηνικά οι εκκλησίες , βυζαντινά σκηνικά, η Δύση, η αναγέννηση, οι ζωγραφικές, οι νεώτεροι χρόνοι, οι τόποι, οι άνθρωποι !


Λειτουργούν οι Ακρίτες σήμερα στον πατριαρχικό ναό του Αγίου Γεωργίου, στην Πόλη (των πόλεων...)
Έχω παρακολουθήσει λειτουργία σ' αυτόν τον ναό. Βγαίνεις κι ίσα κάτω μπροστά σου είναι η θάλασσα... Ο Κεράτιος κόλπος !



Άγγελον ειρήνης...

The Florida project

μιά πολύ καλή, κατά τη γνώμη μου, ταινία !
φρέσκια, αληθινή, ζωντανή, ρεαλιστική, όχι απαισιόδοξη...
"όπου φτωχός κι η μοίρα του", συμπεριφορές συχνά πέρα από το political correct, πραγματική ζωή όμως...

ενεργή κρατική πρόνοια-παρέμβαση, ύπαρξη δομών,
κατοικίες αστέγων, οργάνωση, δεν είναι τυχαία η εμφάνιση Μεξικάνας θυρωρού που θέτει κανονισμό, κανόνες σχετικά με την πορνεία κ.τ.λ., αυτοοργάνωση των ανθρώπων και στοιχεία αλληλεγγύης. 

βραβείο αξίζει στα παιδιά γιά την εκπληκτική τους ηθοποιία, και βραβείο αξίζει στον ρόλο, όπου ο Νταφόε εκτός από την ευσυνείδητη τυπική διαχείρηση ασκεί με κάποιον τρόπο και την αρετή του ανθρωπισμού...

... ας είναι το 2018, μιά χρονιά καλή γιά τους ανθρώπους !

γιά όλους μας !