Λάμπρος Πορφύρας

 

Τὸ στερνὸ παραμύθι

.

Πῆραν στρατὶ στρατὶ τὸ μονοπάτι
βασιλοποῦλες καὶ καλοκυράδες,
ἀπό τὶς ξένες χῶρες βασιλιᾶδες
καὶ καβαλλάρηδες ἀπάνω στ᾿ ἄτι.
.
Καὶ γύρω στῆς γιαγιᾶς μου τὸ κρεβάτι,
ἀνάμεσα ἀπὸ δυὸ χλωμὲς λαμπάδες,
περνούσανε καὶ σὰν τραγουδιστάδες
τῆς τραγουδοῦσαν - τι, ποιὸς ξέρει ;- κάτι.
.
Κανεὶς γιὰ τῆς γιαγιᾶς μου τὴν ἀγάπη,
δὲ σκότωσε τὸ Δράκο ἢ τὸν Ἀράπη
γιά νὰ τῆς φέρει ἀθάνατο νερό.
.
Ἡ μάννα μου εἶχε γονατίσει κάτου
 κι ἀπάνω, μιὰ φορὰ κι ἕναν καιρὸ-
ὁ Ἀρχάγγελος χτυποῦσε τὰ φτερά του.

ένας δικός άνθρωπος έφυγε απόψε.

γονάτισα χάμω, στα πόδια του κρεββατιού.

το φοβερό μυστήριο του θανάτου πάλι...

ενω, πρωί πρωί
κολύμπησα σε νερά δροσερά - μετά τη βροχή -
και κάτω από βαρειά, μολυβιά σύννεφα.

photo foteini

Συμμαζέματα σκέψης, διάφορα…

Πρέπει ν' αρχίσουμε να παίρνουμε σβάρνα τις πλατείες. Και πολύ το αργήσαμε...
Πλατεία Βικτωρίας και οι πλατείες οι συναφείς...
Με ό, τι μπορεί ο καθείς μας, όχι απ' το περίσσευμα, γιατί δύο χιτώνες δεν έχουμε πιά, μα απ' το υστέρημά μας. Θα μπορέσουμε να ζήσουμε και με λιγότερα, και με λιγότερα, και με λιγότερα.
Ο χειμώνας ζυγώνει κι οι άνθρωποι βρίσκονται στις πλατείες... να ξαμοληθούμε στις πλατείες. Όποιος, όπου και όπως μπορεί...
Αργήσαμε... Αργήσαμε...





άλλο :

ξημέρωσα το  καϋμένο, απ' τις πεντέμιση το χάραμα σα ζόμπι πάνω στις ταράτσες, να δω το σεληνιακό φαινόμενο, που θα εμφανιστεί ξανά το 2033 !
όλος, μα όλος ο ουρανός ήτανε ξάστερος, χαιρετήθηκα με τις δυό άρκτους, με τον πολικό αστέρα, την κασσιώπη, τον σκορπιό, μονάχα το φεγγάρι κρυβόταν καλά, πίσω από ένα μεγάλο λευκό σύννεφο...
περίμενα μέχρι τις εξήμιση, μη και φιλοτιμηθεί το σύννεφο να διαλυθεί... μπα, τίποτα.
ουρανός καθαρός και μόνο το φεγγάρι πίσω απ' τα σύννεφα... μα, γίνονται αυτά ; γίνονται!



άλλο :

στα πετρόχτιστα γκρεμίδια, πάνω στην ξερονησίδα, έχουνε φτιάξει φωλιές καρακάξες και γλαροπούλια.
μόλις δουν άνθρωπο να πλησιάζει κολυμπώντας, κρώζουν όλα μαζί...

παρ' όλ' αυτά, κολυμπήσαμε με την ξαδέρφη μου μιάν ώρα, πρωί - πρωί σήμερα, σε θάλασσα γαλήνια, έρμη και πεντακάθαρη. τόσο ζηλευτή !

Σάββατο 26 του Σεπτέμβρη , βράδυ η ώρα 11.

στο κελί

Τίποτα άλλο δεν ακούγεται ένα γύρο. Μόνο μακριά κάτι αλυχτίσματα σκυλιών, μια κουκουβάγια που πάει κι έρχεται από δέντρο σε δέντρο, το τριζόνι αδιάκοπα κι ένα δυό τζιτζίκια, που αναρωτιέμαι πώς έχουν ξεμείνει ακόμα εν ζωή, τέλος Σεπτέμβρη.

Κοιτάζω πέρα στον ορίζοντα τις αστραπές. Για δευτερόλεπτα το βαθύ σκοτάδι της νύχτας γίνεται ξαφνικά μέρα. Από τη μεριά Καλύβια ή ίσως Μαρκόπουλο. Αραιά και που, ακούγεται κι ένας μακρινός βρόντος σα βραχνή κανονιά, ο κεραυνός.

Το πρωί, στο δρόμο τα χρειάστηκα για κάμποσα λεπτά, οδόστρωμα με ορατότητα μηδέν, πορεία μέσα σε χοντρή κουρτίνα βροχής. Σαν αστραπή πέρασαν στο μυαλό μου οι σκηνές που έχουμε δει, δρόμοι να γίνονται ποτάμια και να παίρνουν αυτοκίνητα.

Αργότερα, όταν η καταιγίδα κόπασε κι η καρδιά μου ήρθε στον τόπο της, χάρηκα την ήρεμη βροχή να πέφτει μέσα στ’ αμπέλια, στα φορτωμένα με καρπό λιόδεντρα, και στις συστάδες απ’ τ’ άγρια κυκλάμινα.

5 η ώρα το απόγευμα βγήκε ένας ήλιος χλωμός. Κατέβηκα στη θάλασσα. Ήταν ζεστή, μα ανταριασμένη. Έκανε κι ένα αντιμάμαλο, μιά απλωτή προς τα μπρος εσύ, δυό απλωτές προς τα πίσω η θάλασσα. Σκιάχτηκα έτσι και στο μισάωρο βγήκα. Καλό όμως ήταν κι αυτό…

Κοιμήθηκα με τα αλάτια πάνω μου.

Κυριακή 27 του Σεπτέμβρη, βράδυ…

Η γη έχει κραδασμούς. Αυτό το χω μαθει από παιδί.  Όσο πιο κοντά στα χώματα ζεις, τόσο πιο άμεσα αισθάνεσαι τους κραδασμούς. Η γη έχει μιά δικιά της ζωή…

Σήμερα είδα νεογέννητα σαλιγκάρια. Είναι τώρα η εποχή που τα σαλιγκάρια γεννάνε. Μωρά σαλιγκάρια, μικρά σαν ψείρες.

Τα μυρμήγκια μαζεύτηκαν. Κάνουν οχυρωματικά έργα στις φωλιές. Υψώνουν τοιχαλάκια (η μυρμηγκολόγος και σαλιγκαρολόγος, εγώ…)

Στην υγρασία, βγήκαν και οι μύκητες, τα μανιτάρια.

photo foteini

Υγρασία , υγρασία στάλαζε από παντού. Έτσι, δε χρειάστηκε και να ποτίσω.

Το βιβλίο που διαβάζω μ’ ευχαριστεί πάρα πολύ.

Κολύμπησα δυό χιλιόμετρα. Παραπάνω μάλλον κουράζομαι, αν δεν ξεκουραστώ πρώτα, γιά λίγο.

Σήμερα πήγαμε στη θάλασσα πολύ πρωί.
Ελαφριά συννεφιά και το νερό όχι ακριβώς κρύο, μα αρκετά δροσερό...
"καλύτερα έτσι, είπαμε, το κρύο νερό σφίγγει το σώμα" (λέμε τώρα...)

photos foteini

Από λίγο, φάνηκε ο ήλιος , καθρεφτίστηκε μες στα νερά, τα φώτισε και τα ζέστανε.

Του ήλιου το παιχνίδισμα χαρίζει στα νερά διαφάνεια , η άμμος γίνεται παιχνίδι κι αυτή, σχεδόν αόρατη...

Βαλθήκαμε να μετράμε και να μετριόμαστε !
Εγώ κολύμπησα χαλαρά, δυό χιλιόμετρα.
Η K τρία, δυνατά.
Μιά ολόκληρη μετακαλοκαιρινή, θαλασσινή ώρα άσκησης, το σώμα γεμίζει ευεξία, το μυαλό καθαρίζει, σιάχνει κάπως η διάθεση...

Έχω μιά χαρά σήμερα !

Κολύμπησα το πρωί !

Κατεβήκαμε με την Κ. στη θάλασσα, είπαμε να ασκηθούμε λίγο... έτσι, αν τα καταφέρουμε, θα συνεχίσουμε είπαμε τα μπάνια, όσο μας παίρνει, όσο μπορούμε, μακάρι να μπορέσουμε και χειμερινά, άσε, θα δούμε...

photos foteini

Η θάλασσα ήταν γλυκειά, ήσυχη, σχεδόν έρημη και ... ζεστή, πάνζεστη !
Μαγική θάλασσα !

Κάτω από ένα φυσικό ξυλόγλυπτο καθίσαμε !

Στη σκιά δέντρου θαλασσινού,
που είχε αστέρια καρφωμένα πάνω στα κλαδιά του !

Γαλήνια φύση, πεντάμορφη !

Κολυμπήσαμε γιά μιάν ώρα, γύρισα βουρ σπίτι, άλλαξα και κατέβηκα μεσημέρι στο κέντρο, γιά την καθιερωμένη φιλική συντροφιά της Πέμπτης.
Στα πόδια του βράχου !

Ο πανέμορφος, μοναδικός τόπος !

ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ ΡΕΜΑΛΙΑ !
ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ ΡΕΜΑΛΙΑ,
ΤΟΝ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΤΟΠΟ, ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ,
ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ ΡΕΜΑΛΙΑ...

Συμμαζέματα σκέψης, διάφορα…

Τον δίσκο   "άγιος φεβρουάριος" ,

- ποίηση Μάνου Ελευθερίου, μουσική Δήμου Μούτση -,

δεν θυμάμαι αν τον είχε ο παιδικός μου φίλος ο Άκης, ή αν, τω καιρώ εκείνω,  μου τον είχε χαρίσει, ήταν όμως απ’ τα διαρκή μας ακούσματα, λατρεμένος δίσκος μιάς εφηβίας πολύ ανήσυχης έως πολύ  τρικυμιώδους, θα έλεγα…

Όσον με αφορά δε, τόσο πολύ τρικυμιώδους, που αν με γνώριζε τότε κανένας καπετάνιος θα έδινε σίγουρα «απαγορευτικό απόπλου»…

Τόσο καλά !...

Ανάμεσα σ' όλα τα αγαπημένα τραγούδια του «Άγιου Φεβρουάριου», από πάντα, λατρεύω αυτό :

ΚΙ ΑΝ ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΝΕΙΣ

Κι αν φταίει κανείς     

Μαύρο πλακάκι στην αυλή
κι άσπρο κλουβί για το πουλί
κι η τζαμαρία με τις φτέρες
για να ξυπνάς ένα πρωί
και να θυμάσαι άλλες μέρες

Κι αν φταίει κανείς να μην το πεις
τα λόγια είναι της ντροπής
κι ό,τι ραγίζει δεν πονά
ποτάμι ο κόσμος και περνά

Δρόμοι γεμάτοι πιπεριές
και ξαφνικές καλοκαιριές
απ' τα μισά του μήνα Μάρτη
στον κόσμο τούτο είναι φορές
που πάει κανείς και δίχως χάρτη

Φυσικά κι είναι φορές , που πάει κανείς και δίχως χάρτη… Στα βράχια, κατευθείαν !

Άσε που , κι αν φταίει κανείς να μην το πεις, τα λόγια είναι της ντροπής.

Σκέφτομαι καμιά φορά, πως η αληθινή ποίηση δεν είναι άλλο, από συμπυκνωμένο φιλοσοφικό στοχασμό…

Χαίρε λατρεμένη ποίηση και λατρεμένη μουσική χαίρε !

Συμμάζεμα σκέψης έτερον,
άσχετον με τα πάραπάνω :

Το μπαλέτο, δεν μου πολυαρέσει. Θέλω να πω, δεν είναι το αγαπημένο μου είδος, δεν είναι κάτι που προτιμώ, δεν είναι η επιλογή μου…

Το μπαλέτο άρεσε πολύ στον νονό μου.

Εκείνος μας πήγαινε από πολύ-πολύ μικρά παιδιά, σε τέτοια θεάματα, την Διώνη, τον Γιώργο κι εμένα.

Παρ’ όλ’ αυτά, ενώ κοντά του εθιστήκαμε στην κλασική μουσική και την όπερα ,

-του το χρωστάω εξ ολοκλήρου αυτό-, το μπαλέτο είναι ένα είδος , που ας πούμε, δεν το λαχταράω, δεν το πολυγουστάρω, το ψιλοβαριέμαι και δεν το κυνηγάω…

Όμως,

χτες, παρακολούθησα στο κανάλι της Βουλής το εξής :

Zorba the Greek , Mikis Theodorakis, από την Arena di Verona

Μπαλέτο του Μορίς Μπεζάρ, μουσική Μίκη Θεοδωράκη.
Τραγούδι: Σοφία Μιχαηλίδου.
Παραγωγή: 1990
Διάρκεια: 118΄

Από την Αρένα της Βερόνα.

118 λεπτά, μπαλέτο που βλέπεται με κομμένη την ανάσα,
η τέχνη, που δίνει στη ζωή ομορφιάς  ανάσα !

Στο Würzburg  εσύ, εγώ κι ο μικρός μας Johannes Chrysostomus Wolfgangus Theophilus Mozart !

Ναι, πάνω-πάνω στη σελίδα 412, του βιβλίου «Γράμματα του Β.Α.Μότσαρτ», έκδοση του ΟΜΜΑ, διάβαζα χτες πως ο Mozart πέρασε απ’ το Würzburg .

«Στο Würzburg, γράφει,  ζεστάναμε τα πολύτιμα στομάχια μας με καφέ. – Είναι μιά κομψή, θαυμάσια πολιτεία.»

Η αλήθεια είναι, ότι εγώ δεν θυμάμαι τον τόπο και πολύ καλά , πάνε χρόνια , ήμουν πολύ νέα και τα μυαλά μου ήσαν αλλού, σκέψου, δεν θυμάμαι πως υπήρχε ποτάμι (!), η αίσθηση πάντως που μου έχει μείνει, είναι πως πρόκειται πράγματι για μια κομψή, θαυμάσια πολιτεία!

Πέρασα εκεί 15 μέρες, τις διακοπές των Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, όταν ο Σ. έκανε την ειδικότητά του στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο, η Κ. ήταν έγκυος στην Μ. κι εγώ έσερνα μαζί μου σ’ αεροπλάνα και τρένα το καροτσάκι με την Άννα μου, εν έτει 1986.

Για φαντάσου ! Μιλάμε ήδη για τον προηγούμενο αιώνα !

Το κάστρο το θυμάμαι, θυμάμαι κάπως την αγορά της πόλης, θυμάμαι την χήνα που γέμισε ο Σ. και ροδοψήσαμε για τις γιορτές, θυμάμαι ότι πήγαμε τα μεσάνυχτα  παραμονή Χριστουγέννων στη λειτουργία, στον καθεδρικό ναό κι ακούσαμε την άρπα και τη χορωδία , κι ακόμα θυμάμαι τις κρυσταλλιασμένες χιονονιφάδες.

Πάμπολλες φορές στη ζωή μου έχω ζήσει , έχω παρατηρήσει κι έχω απολαύσει το λατρεμένο μου χιόνι, σ’ εκείνον όμως τον τόπο, για πρώτη φορά είδα κι ανακάλυψα ότι οι χιονονιφάδες έχουν ένα απόλυτο γεωμετρικό σχήμα !

Δεν έχουν δηλαδή ένα σχήμα… δεν γνωρίζω πόσα ακριβώς σχήματα έχουν, είναι ίσως πολλά, μα  αυτό εγώ έτυχε και το ανακάλυψα στο Würzburg…

Χιονονιφάδες parallelograms, rhombus, rectangles, squares, isosceles right triangles, κρύσταλλοι, που φτιάχνουν  γεωμετρικά συστήματα προς διάφορες κατευθύνσεις , σε διάφορους συνδυασμούς. Κρυσταλλιασμένες χιονονιφάδες - γεωμετρικές κατασκευές. Με απόλυτη  συμμετρία πάντα.

Τον Εscher φυσικά έχω, τώρα που γράφω, στο μυαλό μου, που βέβαια τον  γνώρισα πολύ-πολύ  αργότερα…

Χιονονιφάδες, κανονική διαίρεση επιπέδων. Relativity – regular division – symmetry.

Ποτέ δεν είχα ευκολία στις φυσικές επιστήμες , έτσι, με φόβο μήπως ανοητεύω,  διστακτικά λέω, πως όλο αυτό εμένα με κάνει και ξανασκέφτομαι και τις ακολουθίες Fibonacci…

Ξέρω επίσης πως το πάω μακριά, μα όλο αυτό με κάνει ακόμα να σκέφτομαι  την τεχνική της      ορθομαρμάρωσης , στα μάρμαρα της Αγιά Σοφιάς – και γιατί όχι ; κι εκείνο «κανονική διαίρεση επιπέδων» δεν είναι ;!

Αυτά λοιπόν με τα γεωμετρικά σχήματα των κρυσταλλιασμένων χιονονιφάδων εις το κομψότατο,  αγαπητό  Würzburg …

Το συγκεκριμένο βιβλίο με τις επιστολές του Μότσαρτ το διάβασα γιατί έψαχνα να βρω κάτι που είπες άλλοτε και μου άρεσε πολύ, πάνε κάμποσα χρόνια τώρα…

Δεν βρήκα την επιστολή που έψαχνα (και που την κρατάω σχεδόν ατόφια στο μυαλό μου), παρ’ όλο που διάβασα όλο το βιβλίο προσεκτικά, μα δεν πειράζει, μάλλον θα ήταν από αλλού, χάθηκε κι αυτή, μαζί με όλα τα άλλα πτερόεντα έπεα…

Κάτι που πρόσεξα στο βιβλίο και ιδιαίτερα μου άρεσε μέσα σε όλα , είναι πως όταν ο Μότσαρτ ήταν στα κέφια του ή στις γλύκες του, σκάρωνε αλλοπρόσαλλα ή αστεία στιχάκια - Γραμματική της φαντασίας – nonsense poems – “ limericks”, πολύ πριν φυσικά από τον Edward Lear, μα, κατά πως γράφει ο Θωμάς Ακινάτης, αυτού του τύπου τα στιχάκια υπήρχαν ήδη απ’ τον Μεσαίωνα…


λατινιστί : gallus cantans, in arbore sedens, gigirigi facien

Πέμπτη 3 του Σεπτέμβρη  2015

στο κελί

Ο τρύγος εμάγεψε το παιδί της πόλης...

Ώρα πολλή μέσα στον ύπνο μου, ανάμεσα ύπνο και ξύπνιο, άκουγα έξω απ’ το παράθυρο δυνατές φωνές, να συνδιαλέγονται σε γλώσσα Βαλκάνια.

Προσπάθησα να καταλάβω τι συμβαίνει, ν’ ακούσω τι γίνεται…

Κατάλαβα και πετάχτηκα έξω. Μες στο απέναντι αμπέλι, άνθρωποι σκυμμένοι στον ήλιο τρυγάνε.

Αμπέλι μου πλατύφυλλο
και κοντοκλαδεμένο
για δεν ανθείς , για δεν καρπείς
σταφύλια για δεν κάνεις ;

Με χρέωσες παλιάμπελο
κι εγώ θα σε πουλήσω

Μη με πουλάς αφέντη μου
κι εγώ σε ξεχρεώνω
Για βάλε νιούς και σκάψε με
γέρους και κλάδεψέ με
βάλε γριές μεσόκοπες
να με βλαστολογήσουν
βάλε κορίτσια ανύπαντρα να
με κορφολογήσουν.

                                 Δημοτικό

Είναι ένα πλήθος πολύχρωμο. Οι περισσότεροι φοράνε μακριά πουκάμισα, λευκά ή ανοιχτόχρωμα κι όλοι φοράνε καπέλα. Ένα – δυό καπέλα είναι πλατύγυρα, με μεγάλο bord, να τους κρατάει το πρόσωπο στη σκιά. Υπάρχει ένας άντρας μελαμψός ανάμεσά τους. Αυτός φοράει στο κεφάλι του ένα πανί πράσινο, μακρύ ίσαμε τους ώμους και το καπέλο από πάνω. Οι άνθρωποι, έτσι καθώς είναι σκυμμένοι ανάμεσα στ’ αμπέλια  κουβεντιάζουν διαρκώς μεταξύ τους, με δυνατές φωνές. Τα χέρια τους δουλεύουν διαρκώς, κόβουν ένα – ένα τσαμπί και τ’ αποθέτουν στα καφάσια που είναι πλάϊ τους, ακουμπισμένα στο χώμα. Κάθε που μερικά καφάσια γεμίζουν, ο πιο χειροδύναμος Βαλκάνιος, κι o μαλαμψός με το πράσινο ύφασμα στο κεφάλι τα κουβαλάν και τα στιβάζουν πάνω σ’ ένα μικρό φορτηγό με ανοιχτή καρότσα.

Διακρίνω απ’ εδώ το σταφύλι, ρόγα μεγάλη, λευκόξανθη.

Στις 9 η ώρα το πρωί οι άνθρωποι σταματάν να εργάζονται.

Πέρα, μετά τον αμπελώνα, εκεί που αρχίζει ο ίσκιος απ’ τις μυγδαλιές , τους έχουν στρώσει έναν μακρύ ξύλινο πάγκο, όπου κάθονται να πάρουν ανάσα και να φαν κολατσιό.

Κοιτάζω το ρολόϊ. Ίσα είκοσι λεπτά κρατά η ξεκούραση. Εννιά και είκοσι κινάν πάλι για τη δουλειά, σκυφτοί μες στ’ αμπέλι, πριν σηκωθεί για τα καλά ο ήλιος.

Γιορτή του τρύγου, 3 του Σεπτέμβρη σήμερα. Δεν μπορώ να μη σκεφτώ, πως σαν είμασταν παιδιά, 3 του Σεπτέμβρη στην Αθήνα μας, άλλη γιορτή συνηθίζαμε να γιορτάζουμε…

Ζαχαρία Παπαντωνίου


" Σε μια ρώγα από σταφύλι
έπεσαν οχτώ σπουργίτες
και τρωγόπιναν οι φίλοι
τσίρι-τίρι, τσιριτρό
τσιριτρί, τσιριτρό!

Εχτυπούσανε τις μύτες
και κουνούσαν τις ουρές
κι είχαν γέλια και χαρές
τσίρι-τίρι, τσιριτρό
τσιριτρί, τσιριτρό!

Πώ πω πω
σε μια ρώγα
φαγοπότι και φωνή!
Την αφήσαν αδειανή.
Τσίρι-τίρι, τσιριτρό
τσιριτρί,τσιριτρό!

Και μεθύσαν κι όλη μέρα
πάνε δώθε πάνε πέρα
τραγουδώντας στον αέρα!
Τσίρι-τίρι,τσιριτρό
τσιριτρί,τσιριτρό!"

photos

foteini

 ο τρύγος

Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2015

βράδυ, πολύ αργά

στο κελί

«Σήμερα το πρωί κάθισα και ξανασκέφτηκα γιατί άραγε τα γράφω όλα αυτά, δεν είναι γράμματα για να σου τα στείλω, ούτε σημειώσεις για βιβλίο που πρόκειται να γράψω…»

«Σου γράφω για την ανάγκη μου να τα διαφυλάξω όλα, πιο πολύ γιατί καμιά συγκίνηση δεν πρέπει να σβήνει και να χάνεται αχαρτογράφητη»

Από την «Αηδονόπιτα», του Ισίδωρου Ζουργού

Δοκιμάζω τον εαυτό μου.

Μου είναι σαφές, απόλυτα συνειδητό, ότι εδώ και μιά εβδομάδα, Σάββατο με Σάββατο ημέρες οκτώ, με δοκιμάζω.

Δοκιμάζω, λέω μέσα μου, την αντοχή, την περηφάνια μου, τον θυμό, την λογική, τα υφάδια νεύρα μου.

Ο καιρός είναι πολύς, κι αυτή η τελευταία εβδομάδα ήταν σκληρή.

Το έργο το χω ξαναδεί… Déjà vu … Πρόκειται για κατάσταση τόσο πνευματική, όσο και, τουλάχιστον άλλο τόσο σωματική. Γιά να μην πω, πρώτα και κύρια σωματική !...

Στη δουλειά !

Εργάσθηκα σα μουλάρι. Πρώτα, καθάρισα το χτήμα. Με βοήθησε ο φίλος μου ο Λευτεράκης και το καθαρίσαμε. Κόψιμο τα ξερόκλαδα, με τις τσουγκράνες μάζεμα σε σωρούς τα πούσια, σενιάρισμα η μουριά για ν’ ανοίξει ομπρέλα τα κλαδιά της, αραίωμα στο πυκνό φύλλωμα των ξυνών, σωριάσαμε στίβες τα ξύλα στην άκρια,  ως να ρθει ο μήνας Νοέμβρης, να τα μαζέψουμε στη μέση στο οικόπεδο και να τα κάψουμε.

Ύστερα, με μακριά ξύλα ραντίσαμε τις αμυγδαλιές. Έσκυψα και σύναξα απ’ το χώμα  τ’ αμύγδαλα ένα – ένα.

Τα καθάρισα, και για ώρες τα έσπαζα ένα – ένα. Πόνεσαν τα χέρια μου.

Έκοψα απ’ τη συκιά λίγα σύκα, όσο ψηλά δηλαδή έφτανα...

Μάζεψα  πράσινες ελιές και τις έβαλα σε νερό να τις ξεπικρίζω για δέκα μέρες. Μιάμιση μέρα δεν πρόλαβα να τις αλλάξω, παραζεστάθηκαν μες στο νερό, σάπισαν απ’ τον καύσωνα κι ύστερα τις πέταξα.

Σε χτήμα άδειο κι έρημο βρήκα και μάζεψα τσαμπιά χοντρή ρόγα φράουλα. Έτσι,  έφτιαξα γλυκό σταφύλι.

Έσιαξα μαρμελάδα από σύκα.

Έβρασα αλατισμένη ντομάτα κι έβαλα σε βάζα, για τον χειμώνα.

Παρακολούθησα τον τρύγο, στο απέναντι αμπέλι .

Πότισα με τις ώρες τα δύστυχα τα φυτά, ξανά και ξανά και ξανά, να ξεδιψάσουν, να χορτάσουν νεράκι.

Έκανα κάθε μέρα μπάνιο στη θάλασσα. Έφευγα με τις ώρες βαθειά, να κουράζομαι, να μη βασανίζω το μυαλό μου.

Μια μέρα, που η αδερφή μου έπαψε να με βλέπει, νόμιζε πως πνίγηκα κι ετοιμάστηκε να καλέσει το λιμενικό...

Διάβασα μονοκοπανιά.

Περπάτησα μερικά χιλιόμετρα πήγαιν έλα ως τον ναό του Ποσειδώνα, γιατί ήθελα να δω μες τις κολώνες την πανσέληνο τ’ Αυγούστου.

Έκανα κι άλλα πράγματα, ένα σωρό, να κουράζεται το σώμα, να μην πέφτει στην πολυτέλεια της σκέψης.

Απόψε Σάββατο, μετά από αρκετόν καιρό, είδα τηλεόραση.

Δευτέρα 7 Σεπτέμβρη 2015

βράδυ, πολύ αργά

Μ’ έσκασε η «Αηδονόπιτα» του Ισίδωρου Ζουργού.

Διαβάζω αδιάκοπα μια βδομάδα τώρα και σωσμό δεν είχε… μ’ έσκασε, λέμε, ως να τελειώσει.

Δεν θέλω με αυτό να πω ότι οι «σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο», του ιδίου, ήταν βιβλίο – μισή κλάση πάρα πάνω, όχι, δεν το λέω, κάθε ένα βιβλίο έχει το δικό του θέμα, την δική του προσωπικότητα, τις δικές του αρετές και τα δικά του ελαττώματα.  Τα βιβλία, όπως ακριβώς και οι ανθρώπινοι χαρακτήρες…

Ήταν λοιπόν ένα πολύ καλό μυθιστόρημα και αυτό !

«Η αηδονόπιτα» ή αλλιώς, η πίτα γεμισμένη με όνειρα, πίτα  γεμάτη από το άπιαστο, το χιμαιρικό.

Κι εγώ η ανόητη ερασιτέχνης μαγείρισσα, που αγνοούσα την αηδονόπιτα, σου τραγούδησα για να σε σαγηνέψω, εκείνο το παλιό  τραγούδι του Brendan Behan «θα σου φτιάξω μιά πίτα με κρέας…»

Να σε σαγηνέψω !... Πίτα με κρέας !... Αυτό κι αν ήταν χίμαιρα !...

Διαβάζοντας μετά για τ’ αηδόνια (και τον έρωτα) με οδήγησε αναπόφευκτα το μυαλό στον Γκάτσο, τον Χατζιδάκι και την Αρλέτα «… αν θα πεινάσεις για ψωμί θα σφάξουμε ένα αηδόνι…»

Έπειτα συλλογιζόμουνα τ’ αηδόνια που «δεν σ’ αφίνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες»

κι έπειτα , όσα  μου έλεγε για τ’ αηδόνια στην Πρίγκηπο, ο φίλος μου ο Γιάννης ο «Πατατούκας»:

«Άκουσες, λέει, στην Πρίγκηπο να λαλεί τ' αηδόνι ; Τ' αηδόνι εδώ είναι τόσο μικρό, σαν το φουντούκι ! Πώς μπορεί ένα φουντουκάκι και βγάνει τέτοια λαλιά το χάραμα ;!»

Η «αηδονόπιτα», που την διάβασα μανιασμένα επί μία βδομάδα και μόλις απόψε την  τελείωσα, σελίδες περίπου εξακόσιες, κινείται ανάμεσα στο μυθ ιστόρημα και στο ιστορικό ντοκουμέντο, και αφορά κυρίως στα χρόνια της Ελληνικής επανάστασης.

Με αυθεντικότητα , εκτός απ’ την ιστορία, ο συγγραφέας περιγράφει και όλο το κλίμα και την ατμόσφαιρα της εποχής στην Ελλάδα, με αναφορές σε Βαλκάνια, Ευρώπη και Αμερική, από το 1821 έως και την ίδρυση του Ελληνικού κράτους, κατά τον 19^ο αιώνα.

Αλλιώς να το πω, πρόκειται για αφήγηση ιστορικών γεγονότων, που είναι έξυπνα δοσμένα μέσα από ένα εκτενές μυθ ιστόρημα (σε κάποια σημεία είχα την αίσθηση ότι λίγο πλατειάζει…) , μυθιστόρημα που εκτείνεται σε τρεις γενεές...

Η γλώσσα του συγγραφέα μου άρεσε και πάλι, θεωρώ την κατέχει άριστα, είναι εξαιρετικά πλούσια, ζωντανή, με ιδιωματισμούς, ακόμα και ντοπιολαλιές όπου χρειάζεται, επιπλέον η γλώσσα του έχει πολλές και κάποτε εξαιρετικές ποιητικές αιχμές. Θεωρώ ότι κάποιες φράσεις ή παράγραφοι , θα μπορούσαν μεμονωμένα να στέκουν και ως ποιήματα !

Οι διάφορες αναδρομές του στην Δημώδη παράδοση, καθώς επίσης στην κλασική Ελληνική και Λατινική γραμματεία είναι πυκνές και θαρρώ σημαντικές.

Αληθινά συγκλονιστικός ο χρόνος (οι μέρες, οι μήνες, τα έτη) , που αφορούν – εξιστορούν την πολιορκία και την Έξοδο, της ιερής πόλης του Μεσολογγίου.

( Είναι πεποίθησή μου, εδώ και πολλά χρόνια, ότι, όσοι εκπαιδευτικοί-φιλόλογοι διαθέτουν μιάν ευρύτητα πνεύματος, όσοι δεν στέκουν "κολλημένοι" και κακομοιριασμένοι στον τύπο και το γράμμα του νόμου, όσοι έχουν γνώση, όσοι το ψάχνουν και (κυρίως!) όσοι δεν βαριούνται και δεν κάνουν δουλειά αγγαρεία, πρέπει λέω να διδάσκουν την ιστορία στην τάξη και μέσα από τέτοιες πηγές.
Είναι βέβαιο ότι οι μαθητές βρίσκουν απίστευτα μεγαλύτερο ενδιαφέρον στις "πηγές", τους ενδιαφέρουν περισσότερο τα ντοκουμέντα, κατανοούν και μαθαίνουν την ιστορία πολύ πιό ευχάριστα και εύκολα, όταν δεν υποχρεώνονται να παπαγαλίσουν την -συχνά- ξύλινη παράγραφο ενός σχολικού βιβλίου. ) 


βλέπε    ΕΔΩ  σχετικά, τον      Θουκυδίδη  γιά παράδειγμα !

Φιλοσοφικοί στοχασμοί στην "Αηδονόπιτα" και αναφορές που έχουν να κάνουν με τον χαρακτήρα της φυλής, πολιτικές αναλύσεις ενταγμένες στο ιστόρημα, που μια χαρά αρμόζουν ακόμα και σήμερα στην Ελληνική πραγματικότητα, όλα δοσμένα με γνώση, με καρδιά, με ευαισθησία και με πάθος , με έχει εντυπωσιάσει ο συγγραφέας, σε αυτά τα δύο βιβλία του, που έχω μέχρι τώρα διαβάσει.

Και φυσικά, κυρίαρχος απ’ την αρχή ως το τέλος στο ιστόρημα, ο έρως, ο απόλυτος, ο αιώνιος, ο πανδαμάτωρ και ζωο ποιός έρως …

«Θες με, ως σφραγίδαν επί την καρδίαν σου

…………………………………………….

Ότι κραταιά ως θάνατος αγάπη

…………………………………………….»

Πώς, πιο κραταιά ;…

Το πολιτικό ζώο παρακολουθεί με αγωνία τα πάντα, μα έχει σταματήσει να πολυ κουβεντιάζει γιά την τρέχουσα πολιτική...
Και τι να πεις ;...
Και τι να πεις, όταν λείπει πιά από τη ζωή μας η αληθινή γνώση, η φιλοπατρία, το Ελληνικό φιλότιμο, η ντροπή,  η ΥΠΕΡΒΑΣΗ, μα κυρίως η ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ;

Και πώς να μιλήσεις σήμερα, γιά πολιτικούς ;
Πώς να μιλήσεις εν Ελλάδι, σήμερα, γιά βλαχούδια άσχετα, ανήμπορα, ανόητα, ανίδεα, φασαριόζικα, αναιδή, ιδιοτελή, φανφαρόνικα, ή άλλοτε στρεβλά κι αρρωστημένα...   
- Εξαιρούνται φυσικά από αυτούς τους χαρακτηρισμούς, όλοι οι σπουδαίοι μας, οι ευπατρίδες πολιτικοί μας, όλοι οι ευγενείς και λογικοί, όλοι όσοι δεν βρίζουν και δεν βρίζονται στα τηλεοπτικά παραθύρια, όλοι αυτοί που δεν λένε διαρκώς ανοησίες, μα που βάζουνε το μυαλό και τον κώλο τους κάτω και δουλεύουνε σα ζώα, μήπως και βγάλουνε αυτόν τον υπέροχο τόπο, από το βρωμερό τέλμα όπου μέσα βρίσκεται...(να τους δούμε, παρακαλώ, αυτούς τους "υπεράνω", τους λογικούς, τους σοφούς, τους εργατικούς, τίμιους, ανιδιοτελείς, ευπατρίδες πολιτικούς...) -

Και τι να πεις πιά ;
Και σε ποιόν να τα πεις ;
Αναρωτιόμαστε αν για τον τόπο μας υπάρχει ακόμα ελπίδα , ή άραγε, μετά από πόσες γενεές θα υπάρξει ελπίδα...
Μετά από πόσες γενεές "απόντων και εκπατρισθέντων" Ελληνοπαίδων δηλαδή...




Κι επειδή, και αυτή η στενοχώρια δεν κάνει καλό, ας κουβεντιάζουμε καλύτερα γιά τίποτε άλλο...
"περί άλλα τυρβάζει..."


Δεύτερη φορά, που δοκίμασα να διαβάσω το "κοιμητήριο της Πράγας".
Δεύτερη φορά, που γύρω στη σελ.60 το ξανακλείνω, μάλλον οριστικά.

Καλά το αρχίζει, με αρκετές αναφορές στο Παρίσι του 19ου αιώνα.

Μετά ο αφηγητής,
μας εξηγεί γιατί μισεί τους Εβραίους - ο Εβραίος , πέρα από ματαιόδοξος σαν Ισπανός, αδαής σαν Κροάτης, ερωτύλος σαν Λεβαντίνος, αχάριστος σαν Μαλτέζος, θρασύς σαν τσιγγάνος, βρώμικος σαν Άγγλος, λιγδιάρης σαν Καλμούχος, αυταρχικός σαν Πρώσος, και συκοφάντης σαν αυτούς που είναι από το Άστυ, είναι και μοιχός, εξαιτίας του ασυγκράτητου πόθου του - ο οποίος οφείλεται στην περιτομή, που τους κάνει να έχουν πιό εύκολα στύσεις...  


Κατόπιν ο αφηγητής,
μας εξηγεί γιατί μισεί τους Γερμανούς : το κατώτερο είδος ανθρώπων, που μπορεί να διανοηθεί κανείς. Ο Γερμανός παράγει κατά μέσον όρο τον διπλάσιο όγκο περιττωμάτων από έναν Γάλλο. 
.......................... Ο Γερμανός ζει σε μιά κατάσταση διαρκούς εντερικής αμηχανίας , που οφείλεται στην υπερβολική μπύρα και στα χοιρινά λουκάνικα, που καταβροχθίζει.
.......................... Γεμίζουν το στόμα με το Geist τους, που πάει να πει πνεύμα, αλλά είναι το πνεύμα του ζύθου τους, που τους αποβλακώνει...
.......................... Η κατάχρηση της μπύρας , τους κάνει ανίκανους να σχηματίσουν την παραμικρή ιδέα γιά τη χυδαιότητά τους, αλλά ο υπερθετικός βαθμός της χυδαιότητας αυτής είναι ότι δεν ντρέπονται, που είναι Γερμανοί. Πήραν στα σοβαρά έναν λαίμαργο και λάγνο μοναχό, όπως τον Λούθηρο, μόνο και μόνο επειδή κατέστρεψε την Βίβλο, μεταφράζοντάς την στη γλώσσα τους...
.......................... Με τους Γερμανούς είναι όπως με τις γυναίκες, δεν φτάνεις ποτέ στο βάθος.


Μετά από αυτά,
ο αφηγητής κακολογεί τους Γάλλους : οι συμπατριώτες μου είναι τεμπέληδες, απατεώνες, οξύθυμοι, ζηλιάρηδες, φαντασμένοι, σε σημείο να πιστεύουν ότι όποιος δεν είναι Γάλλος, είναι άγριος...
.......................... Είναι κακοί. Σκοτώνουν από πλήξη. Είναι ο μόνος λαός, που κράτησε επί πολλά χρόνια τους πολίτες του απασχολημένους με το να κόβουν ο ένας το κεφάλι του άλλου...
.......................... Είναι περήφανοι, που έχουν ένα κράτος το οποίο ονομάζουν ισχυρό, αλλά περνούν το χρόνο τους προσπαθώντας να το ρίξουν : κανείς άλλος σαν τους Γάλλους δεν στήνει οδοφράγματα γιά το παραμικρό και, ανάλογα με το πού φυσάει ο άνεμος...
.......................... Ο Γάλλος δεν ξέρει τι θέλει, απλώς ξέρει πολύ καλά ότι δεν θέλει αυτό που έχει. Και γιά να το πει, δεν κάνει άλλο από το να λέει τραγούδια.
Πιστεύουν ότι όλος ο κόσμος μιλάει γαλλικά.
......................... Οι Γάλλοι λόγιοι δεν έχουν ιδέα ότι οι άλλοι λαοί μιλούν άλλη γλώσσα , πλην της Γαλλικής.
......................... Η φιλαργυρία τους φαίνεται και στα σκονισμένα διαμερίσματά τους, με τις ταπετσαρίες που ποτέ δεν αλλάζονται, τις μπανιέρες που ανήκαν στους προπάππους τους, τις κυκλικές σκάλες με τα ξεχαρβαλωμένα ξύλα...



Κατόπιν ο αφηγητής
παραλαμβάνει τους Ιταλούς : το ότι έγινα Γάλλος οφείλεται στο ότι μου ήταν ανυπόφορο να είμαι Ιταλός. 
............................... Ναπολιτάνοι και Σικελοί, μιγάδες κι αυτοί, μέσα από διασταυρώσεις αναξιόπιστων Λεβαντίνων, ιδρωμένων Αράβων κι έκφυλων Οστρογότθων, κι έτσι έχουν πάρει το χειρότερο από τους προγόνους τους, από τους Σαρακηνούς την τεμπελιά, από τους Σουήβους τη θηριωδία, από τους Έλληνες την έλλειψη αποφασιστικότητας και τη χαρά να χάνονται σε άσκοπες κουβέντες, μέχρι να τριχοτομήσουν την τρίχα.
............................... Ο Ιταλός είναι αναξιόπιστος, ψεύτης, δειλός, προδότης...
............................... Φταίει που οι Ιταλοί είναι πλασμένοι με πρότυπο τους παπάδες...



Μετά, παραλαμβάνει τους παπάδες : Αυτός που γίνεται ιερέας ή μοναχός, το κάνει γιά να ζήσει τεμπέλικα...
............................... Και μεταξύ των πιό ανάξιων ιερέων , η κυβέρνηση διαλέγει τους πιό βλάκες, και τους χρίζει επισκόπους.
............................... Λένε και ξαναλένε ότι η βασιλεία τους δεν είναι του κόσμου τούτου και βάζουν χέρι σε οτιδήποτε μπορούν να αρπάξουν...



Μετά, παραλαμβάνει τους Ιησουίτες και τους Μασόνους : Χειρότεροι απ' όλους είναι βέβαια οι Ιησουίτες. Έχω την εντύπωση ότι τους έριξα μερικές κλωτσιές ... δεν καλοθυμάμαι. Ή, μπορεί να ήταν οι ομοαίματοι αδελφοί τους, οι Μασόνοι, ίδιοι με τους Ιησουίτες, μόνο λίγο πιό μπερδεμένοι...


Μετά, ο αφηγητής παραλαμβάνει τις γυναίκες : Μισώ τις γυναίκες, από τα λίγα που ξέρω γι αυτές κ.τ.λ., κ.τ.λ...


 Καλά τα πήγε ως εδώ...
Διασκέδασα πραγματικά με όλ' αυτά, περίπου ως τη σελίδα 40 του βιβλίου.
Στις 20 επόμενες σελίδες διάβαζα κάνοντας απλά υπομονή.
Γύρω στη σελ. 60 το βιβλίο μου φάνηκε ότι έγινε κουραστικό και αδιάφορο. Εσφραγίσθη. Οριστικώς.

Στην καλύβα ψηλά στο βουνό

Ήρθα να μείνω δυό - τρεις μέρες. Δεν μ' άφισαν να φύγω, δεν χρειάστηκα παρακάλια γιά να παρατείνω...
Η ζωή εδώ είναι ήσυχη, ο καθένας είναι ήσυχος στη δροσιά με το βιβλίο του, δίχως ο ένας να ενοχλεί τον άλλο, καμιά φορά μες στην μέρα έρχονται χωρικοί, κάθονται και κουβεντιάζουμε .

Ο Στέλιος με αφίνει που και που να μαγειρεύω, χτες έφτιαξα πατάτες με ομελέτα, κόβουμε σύκα από συκιές ξέμπαρκες, έφτιαξα μαρμελάδα σταφύλι από σταφίδα ντόπια φρεσκοκομμένη,

photos foteini

η Κ. (το ταχυδρομικό περιστέρι μου) έφτιαξε μιάν ωραία Φανουρόπιτα και την τσακίσαμε, τα παιδιά ήρθαν και ξαναέφυγαν φασαριόζικα,
κατεβαίνουμε στη θάλασσα,

οι γείτονες, μου είπαν πως όσες ώρες λείπω στη θάλασσα ο Φελούπε ουρλιάζει και σκάει στο κλάμα,

μερικά βράδια, πολύ αργά είδαμε ταινίες, Still Alice, The Butler , 12 χρόνια σκλάβος , Οι υπηρέτριες,

  

κάθε νύχτα κοιμάμαι κουκουλωμένη με ελαφρύ πάπλωμα, 

προχτές είδαμε έναν γκρί λαγό τσουπωτό με δυό όρθιες αυτάρες.

Αύριο πιά, Κυριακή, πρέπει να επιστρέψω...

Στην καλύβα ψηλά στο βουνό

λιγοστά κοιμάμαι, να μη χάνω χρόνο από την ομορφιά, που έχει σκορπίσει ο Θεός στον κόσμο...

Κάθε πρωινό ο άρχοντας ήλιος ξαπλώνει πάνω στα νερά του κόλπου, χιμάει μέσα τους και τα ζεσταίνει. Ο επί γης παντοκράτωρ ήλιος !
Τα βράδια, όλοι του σύμπαντος οι αστερισμοί αστράφτουν στο στερέωμα.
Ερωτοτροπώ. Το πρωί με τον ήλιο, με τους αστερισμούς τη νύχτα.
Έχω ήδη, εδώ και χρόνια ξεκινήσει το μέτρημά τους. Τρείς χιλιάδες τετρακόσια είκοσι δύο λαμπερά αστέρια, τρείς χιλιάδες τετρακόσια είκοσι τρία αστέρια, τρείς χιλιάδες τετρακόσια είκοσι τέσσερα αστέρια πάμφωτα, άστρα του Κάντ , φέγγουνε μέσα στον Γαλαξία, εντός μου.

Στα βουνά , η πέτρα ακουμπά πάνω στην πέτρα.
Τα βράδια οι σκιές γίνονται μολυβιές, ανατριχιάζεις όταν φυσάει ο άνεμος μέσα στις καρυδιές, σε ξελογιάζει η σγουρή ευωδιά του βασιλικού, η μωβ ευωδιά της λεβάντας.
Σε ξελογιάζουν στη σέρα οι αγάπανθοι.

Όμως, η θάλασσα πέρα, φέρει της ήττας την αλμυρή γεύση.

Ο. Ελύτη 

Από τους

Προσανατολισμούς

III

Απόγευμα

Κι η αυτοκρατορική του απομόνωση

Κι η στοργή των ανέμων του

Κι η ριψοκίνδυνη αίγλη του

Τίποτε να μην έρχεται Τίποτε

Να μη φεύγει

Όλα τα μέτωπα γυμνά

Και για συναίσθημα ένα κρύσταλλο.

Από τα

Παράθυρα προς την Πέμπτη Εποχή

I.

……………………………………..

Αλλά εσύ είσαι μιά  νυχτερινή επινόηση που αρέσκεται στις βροχερές εκμυστηρεύσεις. Που αρέσκεται στο τριίστιο ξάνοιγμα του πόντου. Είσαι μια περίπτωση ακατόρθωτη που όταν ναυαγήσει βασιλεύει. Μια φανταχτερή καταστροφή είσαι…

VII.

…………………………………….

Έλα λοιπόν αλαργινή εξαφάνιση ! τίποτε άλλο δεν ποθούν περισσότερο οι αγκαλιές των κήπων. Στην αφή της παλάμης σου θ’ αναγαλλιάσουν οι καρποί που τώρα μετεωρίζονται άσκοποι. Στο διάφανο στήριγμα της κορμοστασιάς σου τα δέντρα θα βρουν τη μακροχρόνια εκπλήρωση των ψιθυρισμένων τους απομονώσεων. Στην πρώτη σου ξεγνοιασιά θ’ αυξήσουν τα χορτάρια σαν ελπίδες . Η παρουσία σου θα δροσίσει τη δροσιά.

Τότε θ’ ανοίξεις μέσα μου τα ριπίδια των συναισθημάτων. Δάκρυα συνειδήσεων πολύτιμες πέτρες επιστροφές κι απουσίες. Κι ενώ θα τρέχει ο ουρανός κάτω απ’ τις γέφυρες των πλεγμένων χεριών μας , ενώ οι πιο πολύτιμοι κάλυκες θα ταιριάζουνε στα μάγουλά μας, θα δώσουμε το σχήμα του έρωτα που λείπει από τις οράσεις αυτές.

Τότε θα δώσουμε

Στη λειτουργία των δυσκολότερων ονείρων μια σίγουρη παλινόρθωση !

στην καλύβα ψηλά στο βουνό

την επόμενη ημέρα της φωτιάς ...


κακή ήταν η χτεσινή μέρα.
η φωτιά ξεκίνησε στις δυό το μεσημέρι.
κατά τις 6 το απόγευμα, δεν έβλεπες γύρω τίποτα.
τα βουνά φαίνονταν θολά κι ώρες ώρες δεν φαίνονταν καθόλου. κι η θάλασσα κάτω.
όλα μες σε πυκνό καπνό.

photos foteini

δεν μπορούσες ν' ανασάνεις, κι όλοι ήσαν έτοιμοι γιά τα χειρότερα...
ευτυχώς δεν φύσηξε, έτσι, από γη και από αέρα, αργά έλεγξαν τη φωτιά.



σήμερα απ' το πρωί με το λάστιχο πλυσίματα απ' τις στάχτες.
το... εξωτερικό τουλάχιστον περιβάλλον βρίσκεται σε ολική επαναφορά.

στην καλύβα ψηλά στο βουνό

νύχτα αργά, στην ησυχία εδώ πάνω.
ακούω πέρα τα τσακάλια να σκούζουν.


ρεμβάζω γιατί χάνομαι...

στο κελί


Παραλία ΘΥΜΑΡΙ τέλος.
Κάποτε θα γινόταν κι αυτό ... Χτύπησε κι από δω ο δαίμων της απληστίας.
Στον μικρόν όρμο με τις λίγες ομπρέλες, όπου λούζονταν ίσαμε τώρα οι κάτοικοι της περιοχής, προφανώς αποφάσισε κάποιος να βάλει χέρι...
Οι είκοσι ομπρέλες έγιναν πολυπληθείς , πολυπληθείς και επί πληρωμή πάμπολλες οι ξαπλώστρες, οι εκατό λουόμενοι που κάθονταν στα χαλίκια, συζητούσαν μεταξύ τους και καλημερίζονταν πάνω στις πετσετούλες τους, έγιναν αίφνης χίλιοι άγνωστοι και άσχετοι μεταξύ τους, καθήμενοι στις μοντέρνες ξαπλώστρες, με το σχετικό φραπέ στο χέρι.
Η παιδική χαρά μετεσχηματίσθη σε γήπεδο beach volley (φυσικά) , η διακριτική και χαρούμενη, καλοκαιρινή μουσική έγινε νταούλια στη διαπασών,  προς τέρψιν εισαγομένων λουόμενων.
ο.κ., ίσως αυτή πρέπει να είναι η "πρόοδος", κι εγώ που φρικάρω, ίσως είμαι μιά στριμμένη, μονόχνωτη...

Κοίταξα πέρα, απέναντι...
Έβλεπα την Γεθσημανή
και το Όρος των Ελαιών.

"Εάν επιλάθωμαι σου, Ιερουσαλήμ..."

Της ύπαρξής μου τα κύρια, οργανικά συστατικά, ειναι, θαρρώ, τέσσερα.
Αναμεταξύ τους, πολύ σφιχτά δεμένα.
Δεν γνωρίζω ασφαλώς, πόσο ακριβώς αναπόσπαστα δεμένο είναι το ένα με το άλλο...

Το μυαλό. Ίσως είναι αυτή η πρώτη δύναμη, που ρυθμίζει τα υπόλοιπα... ίσως...
Το σώμα. Ίσως η δεύτερη δύναμη να είναι αυτή... πάλι ίσως...
Η ψυχή.
Η καρδιά.

Μήπως, η σειρά είναι ακριβώς η αντίστροφη ;
Πάμε πάλι απ' την αρχή !
Η ψυχή
Η καρδιά
Το μυαλό
Το σώμα
Φυσικά, η σειρά μπορεί να είναι και :
το σώμα,
το μυαλό,
η ψυχή,
η καρδιά
ή ακόμα, να προκύπτουν και συνδυασμοί άλλοι, διάφοροι, εις την νιοστήν προβαλλόμενοι...


μιά πασχαλίτσα κόκκινη φτερουγίζει ώρα τώρα, κοντά μου

Ήτ(τ)α

Ηγερία

Ηγουμένη

Ηδονή
καθώς Ήττα

Ηδονικός

Ηθική

Ηθοποιία

Ήθος

Ηλίανθος

Ηλιαχτίδα

Ηλιοβασίλεμα 
καθώς Ήττα

Ήλιος

Ηλιοστάσιο

Ηλιοτρόπιο

Ηλιοφώτιστος

Ηλιόχαρος

Ήλος
καθώς Ήττα

Ημερεύω

Ημιπολύτιμος

Ημισέληνος

Ηνίοχος

Ηρωισμός 
καθώς Ήττα

να πας σε τόπο χλοερό, προσευχήθηκε το πρωί ο παπάς,
κι εγώ οληώρα μες στην εκκλησιά είχα μπροστά στα μάτια μου, Δάφνη, τα λευκά παγκάκια, τους θαλάμους, τις νοσοκόμες, τους γιατρούς, τα εργαστήρια, τις εξετάσεις,
οληώρα μες στην εκκλησιά συλλογιζόμουν το κουράγιο, τον φόβο, την ελπίδα, τον πόνο, ξανά την ελπίδα, ξανά τον φόβο, ξανά τον πόνο, το κουράγιο ξανά
κι ύστερα, με συντριβή συλλογιζόμουν μες στην εκκλησιά, Δάφνη, πόση πουτανιά κρύβει αυτή η ζωή μες στην ψυχή της, όχι, όχι το ευλογημένο σώμα της ζωής, μα η πρόστυχη, η ξεκατινιασμένη ψυχή αυτής της ζωής, της πουτάνας.

Παρηγόρια καμμιά.
Ήττα.
Μόνον αυτή.

στην πεζούλα...

κολύμπησα απόψε μές στην αβάσταχτη μυρουδιά του πεύκου και του κυπαρισσιού.
αργά το απόγευμα μετά την βροχή, στα πόδια του mon repos, με δεκάδες ερωδιούς να φτερουγίζουν ένα γύρο.
ψιλόλιγνοι, με τα μακριά πόδια τους και τα γερά τους φτερά, πετάγονται στην απέναντι όχθη, μέχρι τον Καλαμά, ίσα να τσιμπολογήσουν βατράχια και νεροσκούληκα, έπειτα επιστρέφουν στους παλατιανούς κήπους, όπου  εφέτος έχουν πληθύνει οι φωλιές τους.

πέντε μέρες είμαι εδώ, είναι αυτό το πρώτο μου μπάνιο, εσπερινό, ένατο στη σειρά του καλοκαιριού...
δεν μ' άφισαν οι δουλειές και τα μαστορικά να χαρώ τη θάλασσα.
αυτό ήταν όμως, δεν παραπονιέμαι, επιστροφή αύριο.

στην πεζούλα...


το φεγγάρι στη θάλασσα...

photo foteini

"ένας κοιτώνας 
με την μυστική συνεννόηση των σωμάτων 
μάς παρακολουθεί παντού και μας παραπέμπει στην αγιότητα" 

στην καλύβα ψηλά στο βουνό...

Αμπέλια παντού ντυμένες οι πλαγιές.
Σε καμπόσες μέρες θα φουσκώσει εδωδά η σταφίδα, ψιλή ψιλή, μαύρη και ζουμερή, έτοιμη γιά του ήλιου τ' αλώνι .
Βλέπω εμπρός μου ένα από τα αποτελέσματα της "κρίσης"... Νιούτσικα κλήματα φρεσκοφυτεμένα ολούθε ! Η επιστροφή τ' ανθρώπου πίσω στη γη του !
"Τ' Αυγουστιάτικο φεγγάρι δεν το βρήκαμε"...
Βρυσούλες, Ξανθοχώρι, Ρέθι, Τρίκαλα Κορινθίας, περίπατος στη Ζήρεια.
Το καταφύγιο είναι στο βουνό πιό πάνω. Το καταφύγιο . Η κατα φυγή.
Έλατα, καστανιές, καρυδιές, χαράδρες, ελατοκυπάρισσα.
"...και τα αισθήματά μου επιστρέφονται..."
Ένας λαγουδάκος πετάχτηκε μες στα σκοτάδια. Ύστερα η σελήνη έπεσε στη θάλασσα.

 signature

foteini

Μονάδικά μου
τα δυό κόκκινα φεγγάρια τον Αύγουστο
Μονάδικά μου τώρα
τα άγρια ζώα ένα γύρο,
το κουνάβι, ο ασβός, ο αγριόχοιρος,
η αλεπού, το τσακάλι
Μονάδικές μου οι ανάσες του αέρα, στους δυόσμους και στις λεβάντες ανάμεσα
Οι "πάντα ζεις", οι σγουροί βασιλικοί, τα άγουρα σύκα,
η μαύρη σταφίδα και η ξανθή,
μονάδικά μου τώρα
Δεν θα μοιράσω ξανά τους καμαρωτούς σάλτους του δέλφινα
Δεν θα μοιράσω ξανά τα μικρά, γραμμωτά μου βότσαλα,
τα "μάτια της θάλασσας", τα σπασμένα κουπιά, τα γλυμμένα νεροκαλάμια
Δεν θα μοιράσω πιά
Τα σπατάλησες
Σπατάλη σημαίνει
ο Γραίγος, σου είναι ασήμαντος,
το πέταγμα του γερακιού ασήμαντο,
του τζιτζικιού το τετέρισμα,
οι αγάπανθοι.

"η γλώσσα, λέει ο λαός,
κόκκαλα δεν έχει, μα κόκκαλα τσακίζει"...

έτσι, καθώς η έκφραση "κατά το δοκούν" είναι διατύπωση λογία μεν,
άδικη, ανακριβής, αναντίστοιχη και ύπουλη δε,
η απλή λογική του κατηγορουμένου, η τσακισμένη του ραχοκοκκαλιά, κι η υπερηφάνεια,
του επιβάλλουν να καταφύγει στο πιό απλό, μα στο πιό απλό καταφύγιο - οριστικό σημείο της στίξεως,
στην τελεία.

 "...οἵ θ' Ὑπερησίην..."

photos 

foteini

να είσαι εκεί, σαν ξημερώνει στη θάλασσα !

"ξημέρωμα σε γύρεψα..."

το... ζουλάπι μου !

λίθοι λίθινοι

λιθινότεροι

και λιθινότατοι

έπιασε καλοκαιρινό μπουρίνι

φυσονάει ο άνεμος μέσα σε καλοκαιρινές παντιέρες κοραλένιες
και μέσα σε καλοκαιρινές παντιέρες του τρυφερού πεύκου

et voila,
μιά ωραία καλοκαιρινή τάρτα της αρμύρας !

et voila,
μιά τεράστια δηλητηριώδης αράχνη, σφιχτά χωμένη μέσα σε κόκκινο καπέλο
όπου μέσα στο κόκκινο καπέλο, σφιχτά χωμένο ξανθό κεφάλι...

(αφού την γλυτώσαμε απ' το δάγκωμα κι αυτής της αράχνης ...)